Ozan Efe Şiirleri - Şair Ozan Efe

el bilmedi belki bilirsin
el kadar çocuk
ana kucağından toprağa
yuvarlanışının çığlığını

el bilmedi belki bilirsin

yüreğimin çığlığı
dizelerde okunmuyor mu
topal aksak yaşam
gizini saklıyor mu

dışa yansılama mı yok

kuraklığa alışkın hambat
bulutların savrulup
dağlara yağdığı zamanlardı
kurbağalar görünmez oldu
vırraklamaları duyulmadı

bir yar üstünde
bulsunlar beni
ölmediysem
yardan aşağı
yuvarlasınlar beni

evlerinin önü çalı
çalıda serili halı
dert çeke çeke usandım
amanın n'olacak hali
olaydım aman olaydım
derdine umar olaydım

yaşadığın evrene
doya doya sarılıp
kuşadığın çevrene
boya boya karılıp

gökkuşağı dolasan

seherde uyanır güneş
uzakta küllenmiş kor
öğle kayalarında
kertenkeleler güneşleyen
ikindi otları sararır
gece evren boşluğunda

bir an görmese seni
ne olur
soğur su donar
yanar bu adam

senden ayrılırsa

zifiri karanlığı
ben örterim
yumunca gözlerimi
karanlık maranlık
göremem
ki

tandan sonra
ağaran
hüzün vurgunu
gönlüme ışıdın
sevgilere boğdun