Osman Akçay Şiirleri - Şair Osman Akçay

içimi döktüğüm bir tek sen vardın
gözlerinle dinlerdin sustuğumda
kelimelerim omzuna yaslanırdı
kırılmazdın, yorulmazdın
ben dağılırken sen dururdun

Gözümü yumdum
Sen yanımda değilken
Uykuya daldım

Gece rüyamda
Adını sayıkladım

Camdan bir hapis bu, her taraf ekran
Işıklar sönünce, olunur hüsran
Ellerde telefon, hiç bitmez buhran
Sinyaller içinde, yittik hepimiz

Mavi bir boşluğa, bakarken gözler

Yıldız kayması
Yaşamak için umut
Hemen dilek tut

Kapat gözünü
Bir dilek tut içinden

Patlamış pabuçları
Gökyüzüne bakıyor
Uzandıkça avuçları
Serili mendiline
Tunç paralar atılıyor
İş saatlerini biliyor

Memlekette kim ne yapsın okuyanı yazanı
Kaynatmıyor diplomalar asla yemek kazanı
Ortalık mimar, mühendis, bolca öğretmen dolu
Su ürünleri mezunu, sorsan bilmez sazanı

Seğmenoğlu

Gece ansızın
Yıkıldı bina
Enkazın altında
Sıkışıp kaldım
Hiçbir yere çıkmıyor merdivenler

İklimi çok sert olur, insanı çok mert olur
Ters laleler açarken gönüllere nakşolur
Davul, zurna sesiyle düğün dernek kurulur
Anadolu dağları Ağrı’da zirve bulur
Ekim daha bitmeden güze dersin elveda

Türk'tür Uygurlar
Dini ise Müslüman
Şanlı Türkistan

Zulme uğrarlar
Sefa sürer Müslüman

Görmezden geldik
Zulmü durduramadık
Gizli ağladık

Siyasi kamplar
Hapishaneden farksız