Ömer Dalman Şiirleri - Şair Ömer Dalman

Kendimi kel seviyorum
huyum kurusun!
Birçok yakın arkadaşım ve kankilerim de zaten
beni kel seviyorlar.
Zaten birçoğu beni uzun saçlı da hiç görmedi.

Hayatımın en karanlık köşelerini,
pis kokularını,
kaçınılan anılarını,
sapkınlıklarını, manyaklıklarını,
basılınca kurtulunamayan bataklarını,
ezilmişliklerini,

Bu ne akıcılık
bu ne virgülsüzlük, noktasızlık
hatta umarsızlık? !

Bu ne rahatlık, olgunluk
endişesizce bir bilgelik

İndiğimde servisimden
hava soğuk veya sıcak ayırt etmeden
yürürken evime doğru,
yine yolun karşı tarafındaki kaldırımı seçtim.
nedendir bilmem
daha insansız orası...

Ayyy! Baksana
Aslı Hanımların masasında kimler var!
Hemen sen de bir meyve tabağı gönder Halil!

Aaa o da ne? !
Cemil Bey'lerin masasında da Ertuğ Beyler var! ?

'nedendir bilmem' desem -yalan- ama
dün yatarken
biletimi kestim kendi kendime.

yani -öyle bir bozuk-
-öyle bir ümitsiz-

Fatoş şüpheye düştü
bir şiirimle
aklındaki “erkekliği” çalkaladım!

tam da çürütmüştü.
“Gerçekten de erkeğin kalbine giden yol

Kapı dışarı edilirsem
ki sıkar biraz gerçi bu ama
kapı dışarı olmaya teşvik edilirsem
inanın ki
edeni, edilmemi isteteni
ona yardım edeni,

Daha bu sabah rüyamda
o güzel kasabadaki misafir evini bir ayı basıp,
sonradan beni de takibe alıp,
peşimden sokaklar boyu koşmadı mı? ! ..

Bir önceki sabahta

Bu ne habersizlik?
bu ne irtibatsızlık?
umarsızlık
derinlemesine ilerlerken hayatın içinde
paylaşılacak onca şey varken
ve ortak tarihimize rağmen