Kültür Sanat Edebiyat Şiir

Ludwig van Beethoven, müthiş bir müzik dehasıdır. 30'lu yaşlarda sağır olmuş ve en büyük eserlerini bu talihsiz kayıp sonrası vermiştir.
Haydn senfoninin babası ise Beethoven senfoniye -neredeyse- nokta koyan kişidir. Toplam dokuz senfoni yazmıştır - evet çoğunuzun bildiği de sonuncusu yani 9. senfonisidir- ve bu müzik formunda doruğa ulaşmıştır. (Üstadın senfonileri öyle bir kompleks yaratmış ki elli yıl kadar kimseler senfoni yazamamış.)
Çoğu kaynakta Beethoven romantik dönem bestecileri arasında sınıflandırılsa da kendisi, klasik ile romantik dönem arasında bir köprü, geçiş dönemini temsil eder.
Beethoven; yalnız, son derece asabi, alıngan bir yapıya sahiptir ki bu huylar sağır olduktan sonra daha da çekilmez bir hal alır. Yine de onun sayesinde sanatçılar soylular tarafından saygı görmeye başlarlar. Sanatçılar hizmetli sınıfından pek ayırt edilmezken Beethoven çağrıldığı davetlerde baş köşeye oturmakta diretir aksi tekdirde davetlere katılmazmış. Böyle yapa yapa eğitmiş aristokratzedeleri :))
Efendim gelelim şu meşhur 9. senfoniye: Üstadımız dehasını ve farklılığını -elinde olmayan nedenlerle- göstererek bir senfonide olmayan birşeyi yapmış(yani kuralların dışına çıkarak) ve son bölümüne koral bir bölüm eklemiştir eserinin. 'Sen ey tanrılar alevi, ey elizyumun kızı...' diye başlayan ve hepimizin neşeye şarkı diye bildiğimiz ünlü Schiller şiirinin olduğu bölüm.
Ben daha ne diyim, şu verdiğim bilgileri hiçbir yerde böyle derli toplu bulamazsınız; kıymetimi bilin!

yaralı ezgilerin eşlik ettiği eski bir şarkı:

aslında giden değil kalandır terkeden
giden de bu yüzden gitmiştir zaten