Necdet Erem Şiirleri - Şair Necdet Erem

Kafamıyım, Taçmıyım?
Zenginmi, muhtaçmıyım?
Halık’a mir-atmıyım?
Ben neyim?

Ağızmıyım, dilmiyim,

Gözlerim daldı yine sonsuza,
Gönlümde, fırtına kopacak gibi.

Saçlarım dağıldı, esen rüzgârdan,
Bahtıma kara kış, çökecek gibi.

Açalım dört kitabı, bakalım satırlara,
Allah’a iman vardır, sahib-i akıllara.
Sonra istenir ahlak, yakışan insanlara,
Arkasından adalet, Hakka inananlara.

Haber verir bilcümle, hilkatin sırlarından,

Yanlış yolda,
Doğru adres bulunmaz.

Hatalı düşünceden,
Haklı sonuç alınmaz.

Ölüm gelip çatmadan,
Kabre girip yatmadan,
Sorgu sual olmadan,
Gel bir tövbe edelim.

Günahları sayarak,

GÜLEN PEK ÇOKK!

Dünya bir imtihan yeri, herkes mesul amelinden,
Yük ağır beşer yaralı, yok çare ne gelir elinden,
Fani mal mülk, hain yar, yaralar kalbi ta derinden,
İman et, itimat et, Allaha dayan, gerisi sadece yalan.

Hayallerle süsledim, karanlık geleceği,
Aklıma hiç gelmezdi, bu günün biteceği.
Sanki bir rüya imiş, mazideki yıllarım.
Düşündükçe halimi hem güler hem ağlarım.

Bu gün de gelip gitti, yarın gelirmi bilmem,

Her şeyden çok değer verdiğimiz,
hayatın olmazsa olmazı sandığımız sağlığımız,
elde etmek için her şeyimizi ortaya koyduğumuz servetimiz;

Doğru ve yerli yerince kullanılmazsa!
en büyük felaket ve bela kaynağımız değilmi?

Aşk ateştir.
Yanmayı göze almayan,

Aşk sırdır.
Saklamayı bilmeyen,

Açtın hakka elini,
Döndün pervane gibi,
Aşk söylettin dilini,
Kerem ve Mecnun gibi.

Gönülleri fethettin,