Necdet Arslan Şiirleri - Şair Necdet Arslan

orayı düşündüm ıssız gecenin en dibinde
seçilmez görüntüleri bilinmez nelere uzandığı
sen de oradasın sesin kumsalda çakıl taşı
ege’de deli bir rıhtım
dolunay beridir susmaktadır yıldızlar
alevi kısılmış tenin gözlerimde olası vurgun

Ayazı yırtmaya zorlanıyor güneş
Üstündeki ağırlığı bir kaldırabilse koca dağ
O da biliyor
Her sıkıntı biraz vahşi doğar

‘’…derken durgunluk gibi , yalnızlık gibi ; çoklarının adını duyar duymaz ürktüğü bir cennete getirildiğimi söylediler.
yaşamak daha güzel olacak mıydı burada veda bile edemeden ayrıldığım gurbetimden, şimdilik hiç fikrim yok .
en son neredeydim ben ve onca isteğimi , tutkularımı, imbatı bol gecelerimi kim yerinden etti ; bilmiyorum.
karşıdan bakanların gizemli gördüğü bu griliği içten uğraşlarla sevmeye çalışıyorum.
yüzüm şu karşıki evin duvarlarından ayrık değil; yıkık, kirli ve kendine küs…
şu dereye bıraktım gözyaşlarımı. birkaç gün içinde kaynağını kuruttuğu için şaşkın o da .

Düştü şehir. Geri çekildim.
Son göç de gölgesini bırakıp
kayboldu.
loş bakışlı bu şiirim şimdi
çözüme daha çok muhtaç
Anılarını avutuyorum şehrin

GÜNCEL.
DEĞİNMELER

Kurtuluş ve Kuruluş…
Çöken bir imparatorluğun enkazı içinden çıkarak ve zorluklarla hesaplaşarak.
Zordu çünkü;çok zordu.

Dudağımda kopkoyu bir mor
Kendimi yok etme düşüncesi
herhangi bir harabede

Bir selvi dalbudak salarken

uzanmışım dalın en ucuna
sanki göğü karışlıyorum


öteki kuşlar uçuşuyor aynı bulutların arasından geçerek
bir eski model jet pamuk döşüyor ardı sıra

Ekşimiş kirecin kuyusuna sallayın beni
Kurumuş köklere tutunmaya çalışayım
………./Ötedeki masada rakı kadehini kaldırsın ellerin
Nefes alıp verdiğimi
Görmeyin,anlamayın
.

Nedir bu kalabalığı tek kılan
Savrulmak istersen
karşıda kocaman uçurum
Ayrı durma yazgınla
İnatlaşsan da
Takmaz seni ,düşer bir anda egolar

Nasıl söylesem
Dolaşımı sürüyor damarlarımda
Varlığının

Sağımdan sol yanıma kaçıncı koşu
Orada kalış