Necdet Arslan Şiirleri - Şair Necdet Arslan

Alaycı gülümseyişler dökülüyordu güne
Sağanak yağmurlar hilesizliğinde

Martılar dalıp batıyorlardı maviliğe
Birbirlerini sobelercesine deli divane

bekleyeceğim düşler kapısının önünde
mayısın ortalarına doğru seni


gül diliyle sevda işlerken yüreğime
hafif bir rüzgarın kımıltısıyla eşine koşan

rahmimde niye sancıysa
bu kızgın bıçak bu moloz masal
sana cellat bana serseri yağma

dönmemişken henüz
ölümün konuşulmadığı yerlerden

bu sıralar yüzüm kızarıyor şiir yazarken
suç arayın sözcüklerimde
suç yaratmaya çalışın dizelerimde
başka bir yolu yok hoşgörünüzü tüketmenin
suçlayın beni suçlayın...
n.a.

fotoğraflarda kalanlar öyle çok ki onların üzerlerine dökülen kum ve küller ...

nasıl sağır ve nasıl sûkun dolu bu ölümler...

öyle çok ki son fotoğraflarını bırakmayı unutarak gidenler
hepsinin de son gülüşünde soluğum

ve bir çatıyı deviren rüzgar,kıştan önce kuş
ki aynı sesi farklı yerlerinden kıran çekiç,dünden sonra başka boşluk
üstüne üstlük çöl kuşları,alnından süzülen kâkülüyle bam teline
vururken notaların
bir bir kapanan kırmızı yüzlü defterler

salt tek kımıldanış
nasıl karşı konulabilir ki
o korku,ötesi…


ipince bir sızı vurur

Güzden bir günün öğle sonrasıydı
Uzanmıştın ya dala
Güm güm atmıştı kalbim
Gülümsemişti ayvalar

Uğrak yaptığımız

Değerini bilmek gerek bazı şeylerin...
Ben
Uykusuzlukların
Suskunlukların
Hele de sensizliklerin
iyi bilirim değerini.

tenhalar çoğalıyor burada
erbainlerin dilini bile gizliyor pus
sözcüklerimiz içini oya oya savrulan meczup tohum
sense şarap kadehimdeki hızma
içimde parsel parsel dolaşıp kıvrılan gediz