Necdet Arslan Şiirleri - Şair Necdet Arslan

Kristallerin uçuştuğu günlerin birinde
Titrek bakışlı o kadına fena vurulmuştum.

Senin adım atışınla ışır bağ evlerinin avlu kapıları
Dallardan damla damla sızan çam balları uzayarak incelen yol çizgileri
Bayırlar günebakan tarlaları gelincik dalgaları,köylü kentli senin gelişinle şenlenir

Bir çift kiraz tak kulağına,saçlarının arasından görünsün o kırmızılar
Vuslatı taşıyacak yolları ellerinle aç, ebemkuşakları çiz gökyüzüne

Bu şehir bu sabah öldü
Bilemediler,ince hastalık deyip
Üstünü örttüler
Yıkamadılar
Tuz ve su ziyan olmaktan kurtuldu

öykülere dikey giren kopuşların
retoriklerinde
yaralıdır bakışlar


göğsü gürültülü gecelerin dilsiziliğinde

Tek senin adımlarının izi kaldı içimdeki basamaklarda.
Tek senin albenin yenik düşürürdü beni.

Bir daha gel
Bir daha sına.

Son sözünü kendine sakla
Mimiklerin de karaborsaya
düştüğü olur.
.
Ketumluk işte,diyebilirsin
Sadece o anlar ne demek istediğini

Kim bilir nereye gitti gözlerin.
Ancak sen açabilirsin birden kapanan bu geceyi
Işık battığı yerden yeniden doğar.

Böyle yapma ikide bir

tükendi gece.daha öncekiler gibi.
sardıkça altta kalıyor dünler.
doğdum doğalı hep böyle.benden öncesiyle benden sonrası arasında bir fark yok.
şimdi geceyle arkadaşız.
sonum gelinceye değin hep böyle olacak.
gürül gürül akarak beni doğacak güneşi karşılamaya götürecek uyku .

Merhaba,
Çarşamba günü İstanbul’a geldim.
İstanbul bu mevsimde daha da sevimlileşir. Önceki yılların güzlerinden biliyorum bunu.
Yazar, bir korkuyu ve onun kadar büyük isteği hissedip telaşlandığında ,anlarım ki sonbahar gelmiştir.
Başımı kaldırır bakarım,ondandır,der.

Öngörülemez aşkın peşine düştüm
Sahi neredeyim kimim ben
Dilimde yine o aynı koku
Yine on yedisindeymiş gibi çılgın
Yine dolu