Necdet Arslan Şiirleri - Şair Necdet Arslan

huysuz akşamları sürgüne gönderdiğim oldu
sınır kapılarının ağzına güller diktim,kurudular
işitilmez oldu tüm ayak sesleri
çaldılar güpegündüz

yeşilin ,kurdun ve börtü böceğin

Bir çığlık şiirin bozkırlarından
Yalazlarından yalancı şafakların
Hiç tükenmeyen rüyasızlıkların
Ufalanışlarından
Gonca gonca salkım saçak sızışlarından
Kopup giden zamanların

.
Nasıl bir yamaysa
sökülüp yerinden başka yaralara

Yan yana sarkık noktaların
Rüzgarın geldiği yerden kokusu gitti ötelere
Kıvrımlı nazlı yellerde ferahlarlarken
Bir zenci kadının kollarında uykudaydılar
Acı çeşnilerini ortalığa salmak için uyandılar

Anımsadıklarımızın çoğu eskimiş
bir geçmişten sıyrılmıştır.

Ölen doğa değildir sadece

Bilinmezliğin üzeri o denli kalın örtülmüştü ki
Kestirilemedi akan zamandan salınan korkular
Gece nicedir uykusuzdu ve yummamıştı henüz gözlerini
Nefret legal isyanımı çok görmeyin der gibi homurdanarak
Koyuldu işine

Dağ yeliyidi sesleriniz
Çırılçıplak saydamlığına yarınların
Kısılan gün ışıklarına benzeyerek eridi

Hangi çiçeğe sorulsa

Başıboş ellerim teninde
bir ateş çıplaklığında yakıcı ellerin
bir zakkum gibi inatçı ve yoğun

acemi bir ustanın elinde efeleniyor kalem
yüzünden düşen bin parça kâğıdın


iki renk ringe çıkıyor
derin, arsız ve dalgalı suların orta yerinde

ertelenmişliklerin katlanılmayan
işkencelerinden

son hecenin duyulduğu an'dan ötelerde