Elimde,
Çocukluğumdan kalan,
Karamela şekeri tadında
Yoksul bir
Yaşama sevincim vardı
Onu aldın elimden
İki ısırık aldım
Elmasından
Zehirli dudakları
Kustum sonrasında
Ağu elmada değildi
Kabukları zehirliydi
Firari yüreğim,
Dağ taş yollarda…
Yasadışı bir aşkın
Giydiği hüküm
Gözyaşlarımı kuruttu
Yatağında…
Yüreğim mengeneyle sıkıştırılmış gibi,
ezik, pörsük, örselenmiş...
ve vicdanımın acımasız tortuları
Senin gözlerinde birikmiş
ışık ışık delmekte
Her bakışında
Hep kendimle savaştım.
Ok,
Hep kendi yüreğime saplandı.
Demir gürzüm,
Hep kendi bedenine indi,
Acımasızca…
Kardeşlerimden önce,
dünya ya geldiysem de....
yaşamım...
hep geç kalmalarla geçti...
İlkokulu bitirdikten sonra,
kolej sınavına girmek için,
Sokaklar ıslaktı,
Küçücük,
Boz bulanık su birikintileri,
Sokakların kıyılarından,
Kıvrıla kıvrıla akıyordu.
Gökyüzünde,
Affetmek, yüklerden kurtulmaktır.
Kişinin, kendisine yapılanı affetmesi
Ona,
O kötülüğü yapanı
unutması demek değildir.
O kişiyi
Yazmış,
Güleç yüzlü, can parçası kızım...
Yıllar önceki öğrencim.
Bunların hepsi,
Can sıkıntısından diye...
Ve resim yapmış..
Bu şaire henüz hiç kimse yorum yapmadı. İlk yorum yapan sen ol!