kalanlar ile gidenler
zaten çoktan karar vermişti.
ben sadece
terk edileceğim yerin
adını taşıdım.
kalbimde bir terk edilmiş hissi dolaşıyor,
adını koyamadığım, sesini duyamadığım.
bir gidişin ayak izleri var içimde,
her köşede yarım kalmış bir cümle gibi.
suskunluğun en derin yerine saklandım,
yaşadıklarım mazide kaldı
sen gittin yatağım boş kaldı
ettiğin yemin boşta kaldı
sabaha birşey kalmaz
sol yanımda sen kaldın
telefon da sesin kaldı
kaybetmek, her zaman tamamen yok olmak değildir,
bazı gidişler vardır, kalpte kalıcı izler bırakır.
sessizce kapanan bir kapının ardından
bir ömür boyu süren yankılar doğar.
zaman geçer, mevsimler değişir,
belli bir yaştan sonra insan,
yorulur anlatmaktan.
anlaşılmayan her cümle
bir düğüm olur boğazında.
uğraşmaya değmeyeni
sahiplik sandığımız şey,
avuçta tutulan bir gölge yalnızca,
ne altın kalır, ne taş,
ne de zamanın yorduğu beden.
gerçek olan,
seven, sevgisini kanıtlamak zorundadır,
çünkü bu dünya söze inanmaz.
bu dünya,
kanı, teri, yıkımı ister.
gece, boğazına çöker insanın,
seni seven de
mutlu eden de
aynı gölgeden dokundu sana.
seni terk eden,
oyunu kurup oynayan da
bir mezar taşı
gibi yazılmayı
bekliyorum
hayatımın
geri kalmış
zamanını
hayat çok katmanlı,
ama insan çoğu zaman onu
ya hep
ya hiç diye yaşıyor...
Mustafa Alp




Bu şaire henüz hiç kimse yorum yapmadı. İlk yorum yapan sen ol!