mükemmel bir akşam değildi o gece,
ama kalbim sana inanacak kadar saf,
aşkın adını dudaklarımda taşıyacak kadar cesurdu.
insan bazen en büyük yanlışı
en doğru hissettiği anda yapar,
ben de seni öyle sevdim işte,
ağlamak,
bir çocuğun göğsünde sakladığı
ilk yağmurdur.
ben o yağmuru içimde taşıdım,
kimse ıslanmasın diye sustum.
giden kişi kayıp değil,
yanlış yere bırakılmış bir yük sadece.
adını sevgi sandığın o ağırlık,
omuzlarına çökmüş,
nefesini daraltmış bir alışkanlıktı.
kendini anlatma.
ispat etme.
hakikat bağırmaz
varlığı yeter.
en güzel hâlin,
kendin olduğun andır.
hayatım senin elinde
yap boz gibi
şımarık çocuğun
ısrarla isteyip hevesi
sabaha kadar sürmeyen
mutluluğunun
dünyaya meydan okusam
bir kadeh şaraba köle olsam
ne yazar ki !!!
ayyaş bir adamın ben ,
ipe ,sapa gelmiyen bir şiirde
ulu orta sevişsem ,
kimim ben ;
sırtına dünyanın derdini ,
koyup taşıyan.
alnında ter eksik ,
olmayan.
koca bir yüreği var gibi ,
kimseyi yüceltmeyin
elleriniz yorulur sonra,
taş taş üstüne umut dizerken.
insan dediğin,
kırılgan bir takvimdir
en güzel günleri bile
bugün takvimde kırmızı bir kalp var,
sokaklar vitrin gibi süslenmiş,
her köşe başında güller, balonlar, çikolatalar.
bir tek benim içim yas yeri gibi sessiz.
herkesin elinde bir hediye poşeti,
gece, kalbime ağır ağır çökerken
sessizliğin içinden adını fısıldıyorum.
duvarlar dinliyor beni,
pencereler bile ağlıyor sanki.
bir ben susuyorum.
çünkü susmak, en çok bağıran çığlıktır bazen.
Bu şaire henüz hiç kimse yorum yapmadı. İlk yorum yapan sen ol!