Doğrusu yok demişti bilge adam
ve yine doğrusu gittiğin yoldur diye de eklemişti
Onun nazarında
Yağmuru bekleyen bir gariptim yol kenarında
Hava kapalıydı ve yağmur yağmamak için bulutlara tutunuyordu
Kum olup parmak arasına doluşmuş olmak da
Yine aynı tanıdık sesle doluyor
hasretime sözcükler,
kaç sualim yanıtsız kaldı
gidilmemiş varılmamış coğrafyalarda,
oysa hep aynı tadı veriyor
sevmeleri yalnızlığın
Yak…
Köze düşüp buhar olan damlanın duasıyla başla,
sessizliği tutuştur önce,
çünkü en büyük yangınlar
dilsiz çığlıklardan doğar.
bazen en güzel şarkıların bile anlamsızlaştığını hissediyor insan, ruhunu saran gazap rüzgarlarının ateşiyle dingin bir suyun altında akıp gidiyor düşleri,
böylesi bir anda kaçmak imkansızlaştığında kendi limanına sığınıyor insan, sığınakta harapsa yapacak tek şeyi kalıyor, akıntılardan en az zararı alacak şekilde kapanmak, içine çekilip ortadan kaybolmak.
şarkılar ne söyler nerede saklar beni kim bilir, kim bilebilir... gün yola düşmek günüdür...
bir yolculuk bu,
ne sen bilirsin nasıl olacağını
nede yol bilir karşına neler çıkartacağını,
biri çıkar karşına
ansızın yoldan çıkar çarparsın bir ağaca
ölümün en sıcak halini hissedersin teninde,
Sancına sürgün bir günün sonunda, gülümseyen gözlerinin yaktığı ateşe teslim oldu nefes.
Ah tanrım, nefesinin yangını bu kadar güçlü iken, bu garip kulunun küçücük yüreğine nasıl sığdırdın sevmenin cehennem hallerini.
Sende biliyordun değil mi bu küçük bedenin yarattığın evrenin her bir zerresinde kendisini var edeceğini.
Yine o bildik gecelerin içinde bir ses bozuyor sessizliği,
hep çığlık çığlığa düşüveriyor akrep ile yelkovan arasına düşlerim.
düşlerim uğruna, yeniden doğmak adına
kendimi ateşlere atıp
yeniden doğurmak için yakıp kül ettiğim
nedenselliklerim.
suskunluğum,
sessizliğim,
yokluğum,
varlığımın ortadan kayboluşundandır.
kelimeler
kendisini saran hecelerin ortasından geçen
Yaşamda garip oyunlar tecelli etmekte,
Bilen Hak eden midir?
bilmeyen öğrenemez mi?
yoksa gerçekten her rolün bir adamı/kadını var mıdır?
hayat öğrenilesi bir yol gibi görünse de
gerçekten rollerimizi mi oynuyoruz sonuna kadar?
Peki sen şiir yazmayı biliyor musun Çocuk? diye sormuştu Tanrı ve dile gelmişti Çocuk...
Zemheride AŞK...
Süryani bir sevda idim
Kırılgan umutlar doğuran annemden can çoğaltan
Babamın hasadını mundar eden isyanlar biriktiriyordum
İki dirhem bir çekirdek canım ile
Bu şaire henüz hiç kimse yorum yapmadı. İlk yorum yapan sen ol!