Kaç kişi olduğumuz değil, kaç kişiyi sevip değer vererek yola omuz omuza çıktığımızdır asıl olan.
Yolundan gelenler, yoluna çıkanlar, yolda iken yanında yer alanlar, yolunu kesenler, yoluna yol katanlar ve yoluna yol olanlarla birlikte sen aslında bir bütünsün, bu bütünlüğüne dost olan herkese müteşekkir ol...
Işık olup yola düşen,
yoluma ışık olan,
ışık olup yolumu aydınlatan,
varlığınla ışık olup,
aydınlanıyorum. aşk ile
tuvale çizilmiş özlemlerin canlandırmasını yaşıyoruz hayat diye, repliklerimizi öğretenler, ezberletenler ve ne yapmamız gerektiğini söyleyenlerle devam ettirdiğimiz bu canlandırmanın gerçek hayatmış gibi karşımızda durması çok komik değil mi? Herkes asıl YAŞAMAK istediği hayatın bu olmadığını söyler durur, lakin REPLİKleri de kaçırmamaya devam eder.
Bir ömür ki içinde tam 39 yıl, 14.142 gün, 848.525 saat, 50.911.200 dakika ve 3.054.672.000 sANiye geçmiş ve her bir an yaşanmış ve bitirilmiş. Toplam üç milyar AN yaşanmış, yaşadığımız her şey ANda gizli ve biz üç milyar ANı yitirip henüz olmamış belki de olmayacak ANları güzelleştirmenin çalışmalarını yapıp şu ANı kaçırıyoruz. Var olduğumuz tüm ANları ANlamlandırmak dileğiyle. AŞK ile...
aklımla sevmeye başladım hayatı, gözlerimle sorguladım yaşadıklarımı büyüdükçe kalbimi farkettim ve tartmaya başladım etrafımda olan herşeyi, şimdi tartmadan ve sorgulamadan sevmeyi öğrendim. Evren bende tekamül eden bir gerçeklik iken kendimden olanı hangi kefeye koyarak ayrıştırabilirim ki?
Kalp en sessiz haliyle teslim olmuş toprağa ve toprağa düşen tohum tanesi gibiydi düşünceler. Başkalarının sürdüğü ve suladığı, bir başkasının topladığı, birinin taşıdığı, bir başkasının sattığı ve binlerce kişinin aldığı. Tohum içte yer ettikçe büyüyor ve dağılıyor dünyaya. Her fikir sağlam atılırsa gün gelip tüm dünyaya taşınabilir. Düşüncelerde, niyetlerde, dileklerde gerçekleşmek için ortaya çıkarlar. Doğurgan ve gerçekçi dilekler dileyiniz ve onu besleyiniz. domates ekip muz beklemediğiniz müddetçe hayal kırıklığı yaşamazsınız. aşk ile
Pazara çıkmış yüreğim, ayaklarımda çamurdan yalnızlıklarım, yüzümde yorgunluğumun esareti tül örtülerim, pazarda avuçlarımın terini satarım, kanım çiçeğe düşer, hüznüm yaprağa, sepetimde dört mevsim yaşanmışlıklarım var, gölgemde biçilmemiş buğday başakları,
Kat kat örtündüm gizlercesine dalında olan ham meyvayı, bana reva görülen örtülerden sıyrılırdı sepetimdeki elma, cennetten Adem'i attıran bendim ve kadınlığımdan BİLGİyi doğuran.
Sınavı yapan mı kaldı bu hayat dersinden, giren mi bilinmez, şimdi toprağı avuçlayıp sepetlere dolduruyorum pazar yerinde rengarenk umut satmak için.
insanlar ışıklarını sadece karanlıkta işe yaradıklarını düşünüp hep karanlıkta yakmaya çalışırlar ve sanırlarki aydınlıkta herkes yolunu bulur oysa asıl aydınlıkta ışıkları yakıp farkındalığı ortaya çıkarmak ve yol gösteren olmak gerek. aydınlıklara inat ışığınız hiç sönmesin. inadına ışık, inadına aydınlık...
biz ki her seferinde kendi küllerimizden doğup yeniden başlıyoruz bu yaşama, oysa her seferinde sanki öncesi yaşanmamış gibi aynı hataları yapıp yaşamaya devam ediyoruz. bu esnada suçlayacak o kadar çok nedenimiz var oluyor ki biz olmaz isek onların olmayacağını unutuyoruz. kendi gerçekliğimizin doğurduğu bizi hep görmezden geliyoruz
Bu şaire henüz hiç kimse yorum yapmadı. İlk yorum yapan sen ol!