Mikdat Bal Şiirleri - Şair Mikdat Bal

Öyle bir gidişki ölüm gibiydi
Bir daha ya nasip deyip ağladı
Acı bir sahneydi filim gibiydi
Sözlüsü oradan tüyüp ağladı

Son kere oğlunu sar anam dedi

Ne deprem, ne tayfun ne rüzgar yıkar
Sevgiyle kurulan dostluk böyledir
Ne kavga, ne döğüş ne niza çıkar
Sevgiyle kurulan dostluk böyledir

Konuşurken dostun yüzüne bakar

Acı söz atom gibi gönülleri yaralar
Etrafa saçtığı lav gökyüzünü karalar
Nefse uyan gönlünü şeytanlara kiralar
En zayıf yerden girer, dolaşır mâniasız!

Dinine bağlı olan kin ve nefret beslemez

Ağyar’ı yâr eyleyen bir diyâr arıyorum

Ağyar’ı yâr eyleyen bir diyâr arıyorum
Yedi düveli gezdim bulamadım ne yazık!
Niyeti bozup dedim sılama varıyorum
Bin bir engeller çıktı gelemedim ne yazık!

Aşkını gönlünde cisimlendirip
Herkesle paylaşır, yazar makberî
“Mehlika” namıyla isimleştirip
Emsalsiz mısrlar dizer makberî

Tanımayan bilmez kılıcı keskin

Ah gül yüzlü yârim peşinden koştum
Dikene takıldım kan revan oldum
Acıttın, tabibin peşine düştüm
Gördün mü ne ettin berhavan oldum

Gönlüm pare pare budur hakikat

Elli yıldır ses ettik ne yazık duymadılar
Almancı olup çıktık vatandaş saymadılar
Nesiller elden çıkmış bir türlü aymadılar
Mutlu değilim mutlu övünecek nem kaldı
Her şeyimi kaybettim dövünecek nem kaldı!

Birbirini yiyor iken
Karıştıran el dediler
Onlar bunu diyor iken
El oğluna gel dediler

Millet şaştı solu sağı

Boş konuşur tüm lavuklar
Görsenize dalkavuklar
Ne arıyor şu tavuklar
Horozların çöplüğünde

Eğer millet bir yutarsa

Yaşatırım gönlümde memleket sevgisini
Çocukları çağırıp yapınca övgüsünü

Onlar beni dinlerken gözleri yaş doluyor
Tarihi anlatırken ruhum bir hoş oluyor