Mikdat Bal Şiirleri - Şair Mikdat Bal

Dört yıl aç kalarak, dört yıl sonunda
Üç kilo pirince kananlar vardır
Ağlarken, sızlarken döner anında
Hep aynı “yanlışa” konanlar vardır

Bir söz var Araplar bir bakın ne der

Gerçek dost uyarandır
Gözetip kayırandır
Vaktini ayırandır
Dostluk kolay değildir

Yerinde ikaz eder

Gönlümde yeşermez hisler duygular
Sarar her yanımı dertler kaygılar
Uzar gecelerim biter uykular
Dünyanın peşine düştüğüm zaman

Çiçekler elimde kuruyuverir

Damarımızdaki kan yere düşse bir bıhtı
Allah için akarsa bayrak olur şan olur
Bu şerefe ulaşır, kimin açıksa bahtı
Ebedi hayat için verilen bir can olur

Şad olsun ecdadımız, yüce onların şanı

Ağlayıp duruyordu

Uzakta bir ses duydum siz bilin, demem nerde
Bir bayan iki yetim, el açmış gökyüzüne
Eşi vefat etmişti, başı düşmüştü derde
Ağlayıp duruyordu, çocuğuna, kızına

Kaf dağı ötesinden, bir garip anka kuşu
Devlere tutsak imiş, ismimi anıyordu
Yola koyulup aştım dere tepe yokuşu
Dağlar selama durdu, her biri tanıyordu

Bir selamın gelsin gördüğün zaman
Dönüp de önüne bakma Fadimem!
Saçını tarayıp ördüğün zaman
Solacak gülleri takma Fadimem!

Ruhuma işledin can mı sanırsın?

Mescidi harama girdiğinizde
O büyük şerefe erdiğinizde
Allah’ın evini gördüğünüzde
İlahi bir aşkla yanın hacılar
Bizi de orada anın hacılar

Sayısız elemin içinde yandım
Bunların başını çekiyor hasret
Umudu var diye çıkmayan candım
Saçımı yoldurup döküyor hasret

Vatanı anarım her bir nefeste

Boş konuşur tüm lavuklar
Görsenize dalkavuklar
Ne arıyor şu tavuklar
Horozların çöplüğünde

Eğer millet bir yutarsa