Mikdat Bal Şiirleri - Şair Mikdat Bal

Ateşten gömlekmiş giyenler bilir,
Aşkı tatmayınca anlayamazsın!
Yârine bir tanem diyenler bilir,
Sevgi katmayınca anlayamazsın!

Candan geçilir de yârden geçilmez,

Bal yapacak arının AT kıçında işi ne
Varması şaşırtıyor gel bunda hayır ara
Ona buna el açar gitmez kendi işine
Sorması şaşırtıyor gel bunda hayır ara

Hıyar tarlada yatar sen burada yatarsın

Arı kovanına sokmuş elini
Yeriniyor geriniyor zavallı
Mikdatîye sarkmış kokmuş dilini
Seriniyor sürünüyor zavallı

Yanlışı savunur gerçekmiş gibi

Şiirlerde hecelerde
Ansın gönlüm ruhum seni
Seherlerde gecelerde
Yansın gönlüm ruhum Seni

Kül eyleyip yığıversin

Küçük bir kedim vardı
Yaramaz mı yaramaz
Fareleri kovalayıp
Oynamak için yerinde duramazdı
Evin bir yanı ahşap
Bir yanı da duvardı

Simsiyah gözlerin, inci dişlerin
Aklımı başımdan aldı Fadimem
Pembe yanakların, o gülüşlerin
Gönlüme ateşi saldı Fadimem

Tarifsiz bir duygu içimi yakar

Dün rastladum halani
Duydum ondan olani
Demediyse yalani
Hep beni anayusun……..Temel

Yol üstine durdun mi

Nasıl bir çiçeksinki miski amber kokarsın
Ne hayatıma girip, ne aklımdan çıkarsın
Ateşten gömlek misin, neden beni yakarsın
Söyle neyin nesisin, bileyim yakma güzel

Kalbime güzelliğin aşkı girdikten beri

Ne sevgi ne de tercih bu işlerde aranmaz
Hiç kimseyi sevmedim seni sevdiğim kadar
Sevgili gitmedikçe sevgiliye yaranmaz
Hiç kimseyi sevmedim seni sevdiğim kadar

Hep sen vardın gönlümde halâ da oradasın

Hasta düştüm üç gün beni duymadı
Aramazsın dedi gelme istemem!
Son sözünü dedi, nokta koymadı
Yaramazsın dedi gelme istemem!

Seven sevdiğinden bezermiş meğer