Mikdat Bal Şiirleri - Şair Mikdat Bal

Ateşten gömlekmiş giyenler bilir,
Aşkı tatmayınca anlayamazsın!
Yârine bir tanem diyenler bilir,
Sevgi katmayınca anlayamazsın!

Candan geçilir de yârden geçilmez,

Bal yapacak arının AT kıçında işi ne
Varması şaşırtıyor gel bunda hayır ara
Ona buna el açar gitmez kendi işine
Sorması şaşırtıyor gel bunda hayır ara

Hıyar tarlada yatar sen burada yatarsın

Arı kovanına sokmuş elini
Yeriniyor geriniyor zavallı
Mikdatîye sarkmış kokmuş dilini
Seriniyor sürünüyor zavallı

Yanlışı savunur gerçekmiş gibi

Nasıl bir çiçeksinki miski amber kokarsın
Ne hayatıma girip, ne aklımdan çıkarsın
Ateşten gömlek misin, neden beni yakarsın
Söyle neyin nesisin, bileyim yakma güzel

Kalbime güzelliğin aşkı girdikten beri

Deli gönül yol ver bana gideyim
Al kınalı parmaklarla yaz beni
Yol vermezsen dünyayı ne edeyim
Şuracıkta aman verme ez beni

Yetmedi mi yollarına baktığım

Belirli bir denge mizan olmalı
Her şeyin fazlası zarar uşağum
İlim akıl fikir izan olmalı
Cahil boş beynini yorar uşağum

Düzelecek sensin etraf değildir

Dün rastladum halani
Duydum ondan olani
Demediyse yalani
Hep beni anayusun……..Temel

Yol üstine durdun mi

Simsiyah gözlerin, inci dişlerin
Aklımı başımdan aldı Fadimem
Pembe yanakların, o gülüşlerin
Gönlüme ateşi saldı Fadimem

Tarifsiz bir duygu içimi yakar

Çok Şeyler Yaşadım

Yıllar yılı bülbül sesi duymadım
Aslında kafeste inleyen bendim
Gurbet günlerimi ömür saymadım

Bir gün duyarlar!

Söylerim, yazarım duyan olmuyor
Yine de yazarım, bir gün duyarlar!
Nasihat ederim uyan olmuyor!
Yine de yazarım bir gün uyarlar!