Mikdat Bal Şiirleri - Şair Mikdat Bal

Belki bir gün
Bu günü hatırlasın
Belki ağlar, belki gülersin
O zaman, ben çok ama çok

Anlatayım köyün eski halini
Öğrenesin niçin göçtük evladım
Bir memleket bilmiyorduk dilini

Evladım var diye güvenme sakın
Öküz gibi bakar, halini sormaz!
Uzakta dursa da, olsa da yakın!
İş verirsin diye, diyalog kurmaz!

Diyelim ki gençtir, cahildir toydur

Kimliği oluşturan aile bağlarıdır
Babayı model insan seçer evlatlarımız
En verimli dönemi çocukluk çağlarıdır
Çeşitli evrelerden geçer evlatlarımız!

O halde ey Müslüman süreklidir görevin

Herkes şikayet eder seyredip bakanlar da
Dur demek kime düşer rezaleti durdurun!
Vatandaş bıktım diyor, biliyor Bakanlar’da
Medyada devam eden bu laneti durdurun!

Hiçbirinin bir zerre toplumsal yararı yok

Hayâsızlık yayılmış ayıp bir şey kalmamış
Bir kahve ister gibi evlenelim “der” sapık!
Elektrik almamış derken onu almamış
Sırada bekleyen çok başka nane “yer” sapık!

Biri sepetlenince başka biri atanır

Herkesi etkileyen “enflasyon” denen terim
Faiz faturasıdır; herkesten alınıyor
Genç yaşlı, zengin fakir her şahsiyet her birim
Fikri sorulmaksızın cebine dalınıyor

Ne kadar birbirini yalasa da enikler
Aniden hırlaşırlar kemik yağlı olunca
Aradan aşırmaya çalışırken minikler
Büyükler naçar kalır boynu bağlı olunca

En kıymetli sermaye!

Dünya yalan der dururuz şüphesiz!
Yaşayana yaşadıkça “mal” gerek!
Gerçek budur duymazsınız şüphe siz
Sefer için ölülere “sal” gerek!

Eremedim murada!


Efkara dalarım gönlüm kanarken
Eski yaralardan çok sızı kalmış!