Mikdat Bal Şiirleri - Şair Mikdat Bal

Gürültü arasında kaynadı gitti ismin
Şimdi bu sokaklarda izin bile kalmadı
Ne bir hatıran kaldı ne geride bir resmin
Ne senden bir kayıt var yazın bile kalmadı

Üşüyen ellerimi gelir alırsın diye

Uyanın ey gafiller, doğru değil yönünüz
Gözlerinizi açın, tehlikedir önünüz
Hayat bir imtihandır, kendinize dönünüz
Gözlerini açmayan ateşlere gark olur

Gittiğiniz bu yolun, çıkışı var sanmayın

Eşeğe eğer
Kediye çiğer
İnsana değer
Ver uşağum ver

Deme var malım

Uzun bir zaman geçti irtibat kesilmesin
Arada yazışalım sor dostunu olmaz mı?
Unutulmak çok fena hele hiç küsülmesin
Aksini ispat için sar dostunu olmaz mı?

Kendimi sorgularım dolu muyum boş muyum

Samsundan geçerek Orduya varıp
Giresuna doğru dağları yarıp
Eynesile gelip bir mola verip
Hep kendimi sezeceğim Trabzon’da

Gönlümde ki nice gamın, kederin
Unutma rolünü, bir yapabilsem
Desem ki kendime vardır beterin
Bu kendi dünyamdan bir kopabilsem

Sadece ben kendim bilebilseydim

Nice taştan sular akar yaş diye
Ağlayışlar çeşit çeşit uşağum
Nice yükler taşınıyor baş diye
Ben diyeyim sen da işit uşağum

Hadi durma geldun benum boyuma

Umutluyum yarınlardan
An bellidir zaman belli
Kaçmam küçük sorunlardan
Dün bellidir devran belli

Ananemiz töremiz var

Türk’üz bildik kendimizi
Hiçler bizi durduramaz

Ölürüm kendime korkak dedirtmem
Düşmana aman yok rahat ettirtmem
Taşlarım kargayı baykuş öttürtmem

Bendine sığmayan Türk genciyim ben
Atamın yurdumun güvenciyim ben