Mikdat Bal Şiirleri - Şair Mikdat Bal

Defolsunlar bu diyardan
Artık bıktık istismardan
Seçemezler nur’u nardan
Karanlık sözlü aydınlar
Kelebek gözlü aydınlar

Taşıma su ile değirmen dönmez


Aileden gelir saygının kökü
Taşıma su ile değirmen dönmez!
İstediğin kadar kitaplar oku

Samsundan geçerek Orduya varıp
Giresuna doğru dağları yarıp
Eynesile gelip bir mola verip
Hep kendimi sezeceğim Trabzon’da

Uzun bir zaman geçti irtibat kesilmesin
Arada yazışalım sor dostunu olmaz mı?
Unutulmak çok fena hele hiç küsülmesin
Aksini ispat için sar dostunu olmaz mı?

Kendimi sorgularım dolu muyum boş muyum

Geçen uğramıştım şöyle pazara
Gördüm ki manavlar Türkçe biliyor
Elimi bir şeye değdim kazara
Sordum ki bir baktım Türkçe biliyor

Göz ister bunları Türkten ayıra!

Türkçe bilmiyor


Kabloları kulağına takmıştı
Dedim sorun nedir? ..”Ses” dedi bana
Bir şey dedim aval aval bakmıştı

İtoğluna it dememiz ayıpsa
Türkçemizden çıkaralım bu sözü
Puşt elinde ipin uçu kayıpsa
Türkçemizden çıkaralım bu sözü

Kardeş olan kem göz ile bakışmaz

Ölürüm kendime korkak dedirtmem
Düşmana aman yok rahat ettirtmem
Taşlarım kargayı baykuş öttürtmem

Bendine sığmayan Türk genciyim ben
Atamın yurdumun güvenciyim ben

Eze eze geldin bize uğradın
Paslı kılıç ile vurma ne olur!
Kimseye gülmedin, kestin doğradın
Bana da gülmezsin, kurma ne olur

Bir nazik fidanı büküp gidersin

Bu kadar mı diyeceğin be gülüm
Bana sıra vermiyorsun reva mı?
Bundan böyle başlar benim müşkülüm
Üzerinde durmuyorsun reva mı?

Bunca acım varken seni ünlerim