Mikdat Bal Şiirleri - Şair Mikdat Bal

Şiir yazan şair, her yazan değil
Dili de mahirse bir ozan değil
Şair ciddi olur borazan değil
Ona buna çatan borudur boru

Şair ilhamını dile getirir

Şair diye ortalıkta dolaşır
Aşar gider şairim der zavallı
Çukur herif her pisliğe bulaşır
Yaşar gider, şairim der zavallı

Sağ gösterir solu vurur gözüne

Hitap eyle herkese
Şair böyle olmalı
Tercüman ol her sese
Şair böyle olmalı

Açık ol her yoruma

Sana gemilerimi yaktığımı demiştim
Yakmadım gizlemişim, hepsi öyle duruyor
Ben senin hayatından çıktığımı demiştim
Çıkmadım özlemişim, gönlüm seni soruyor

Bekliyorum yolunu, çıkar gelirsin, nerden?

Seni görmeden önce, bilmem yaşıyor muydum
Bu yaşadığım hayat, senden sonra başladı
Göğsümde şu kalbimi acep taşıyor muydum
Senden sonra hissetti, senden sonra düşledi

Yeni farkına vardım gece ile gündüzün

Ses duyulmaz mikrofonda pil yoksa
Kalpten kalbe yol var ama dil yoksa
Bülbül ötmez bahar olup gül yoksa

--Her an çağırsan da kendin duyarsın
--Bu geçen ömrünü zarar sayarsın

Sevda ateşinden çeken olunca
Yolunda dönecek bir kulu bekler
Güller bitiverir diken olunca
Dalında konacak bülbülü bekler

Düşmesin bir seven yârinden ayrı

Sen gittin gözlerim yollarda kaldı
Beni istiyorsan gelesin artık
Neredeyse biri kalbimi çaldı
Az kaldı meylettim bilesin artık

Çok beklettin beni ele kaptırdın

Sen bir hazan çiçeğisin
Yolmak bana zor geliyor
Hayatımın gerçeğisin
Salmak bana zor geliyor

Bülbül gülde mecnun çölde

Gözlerindeki hayret bana kaygı veriyor
İnce bir dal gibiyim kırmaya gelmem gülüm
Duygularım karmaşık birbirine giriyor
Önce bir kul gibiyim yermeye gelmem gülüm

Sen ki naz üstüne naz sana koştukça kaçan