Mikdat Bal Şiirleri - Şair Mikdat Bal

Ne oldu dünyaya çürütü koktu
Maddesi tamam da cevheri gitti
Sayısız neler var eskiden yoktu
Mevsimler tamam da zemheri gitti

Konforu çok artık kimse yorulmaz

Oturup düşündüm kendi kendime
Taşladım herkesi yerdim ne oldu?
Yazarım çizerim sığmam bendime
İnsanları üzdüm kırdım ne oldu?

Kendimi unutup taş atıp durdum

Dünyaya gelmemde sensin vesile
Canıma can kattın nerdesin anam
Yetiştirdin beni bir heves ile
Bambaşka bir tattın nerdesin anam

Hep koşturdun gece gündüz demedin

Nerede görürsem bir çağlayanı
Maziyi hatırlar gülüp ağlarım
Güldürmek mümkün mü her ağlayanı
Boynumu bükerim bilip ağlarım

Hasretin yarası yüreğimde ur

Neşem oluverirsin hüzünlü anlarımda
Hayalin yeter bana, yoksan da yanlarımda
Gerçeği yaşar gibi,tahminde zanlarımda
Başka bir gerçeğim yok, bu hayat düş değil mi?

Seni hatırlayınca, azalır sıkıntılar

Sensiz yaşıyamam ölür giderim
Gidişinle beni candan edersin
Bırakıp gidersen, artık biterim
Bu dünyayı bana zindan edersin

Bir meydan okurum görsünler diye

Kadınları sekiz martta görenler
Neye yarar dünya kadınlar günü
Bütün sene eza çefa verenler
Neye yarar dünya kadınlar günü

Kutlu olsun eğer bir gün yeterse

Nice güç ve nimetler,dışımda ve içimde
Saymaya kalksam buna ömür kifayet etmez
Hepsi bana amade, mücizevî biçimde
Nankörlük edenlere, Allah hidayet etmez

Allah’ın kudreti bu, ismi var her birinde

Seven iki gönülle samanlık seyran olur
Öküzler bön, bön bakar inekler hayran olur
Aşk mide doldurursa gözyaşı ayran olur
Dün akşam seyretmiştik kadınların sesini

Anne baba dinlemez der ki yâr bana yeter

Öyle bir duygu ki izahı olmaz
Gönülden gönüle yol olur sevgi
Şakası nüktesi mizahı olmaz
Ciddi insanlarda bol olur sevgi

Bir kelime,ancak cümleler yetmez