Mikdat Bal Şiirleri - Şair Mikdat Bal

Kendini beğenenler herkesten saygı bekler
Hep nefsiyle meşguldür riya var her işinde
Abarttır neyi varsa her şeye kat, kat ekler
İnsanlıktan bir zerre bulamazsın döşünde!

Gurura kapıldıkça insanları horluyor

İrfanı, hikmeti, feraseti var
Kimdir bu, bilenler adını yazsın.
Karizmatik, vakur riyaseti var
Kimdir bu, bilenler adını yazsın

Dik durur diklenmez gür çıkar sesi

Tutunacak dal mı kaldı tutayım?
Düşer isem ben düşerim kime ne?
Salım da yok en iyisi batayım!
Şişer isem ben şişerim kime ne?

İnsanlarda vurdum duymaz, tavırsa

Adım Mikdat öyledir de, çağıranlar az olur
Ya babayım ya dedeyim ya amcayım ya dayı
Kimi komik kimi acı, kiminde de haz olur!
Toplanırlar çoluk çocuk doldururlar odayı!

Daha evden ilk adımı dışarıya atarken

Derdiniz nedir ki anlatın hele
Neyin savaşını veriyorsunuz?
Ele uşak olup şeytana köle
Hayvanlaşıp ine giriyorsunuz

Yeter artık yeter verilen cefa

Kendinin cahilidir bildiğini düşünen!
Bildiğini yeterli bulan âlim olamaz!
Uyumaya mahkumdür koltuğuna döşenen
Utangaç ve kibirli olan âlim olamaz!

Hiçbir şey öğrenemez bildiğini sananlar!

Anlamadım gitti o çocukları!
Yalnız dinsizler mi özgür olsunlar?
Yetmiş iki millet hem buçukları
Sade dansözler mi özgür olsunlar?

Cumhuriyet varsa yoktur esaret!

Eksiksiz dost olmaz, olmamıştır da
Her kim aramışsa, bulmamıştır da
Boş yere arama, kalmamıştır da!

Doğru dur, eğri dur düzel arkadaş!
Kişi eksiğiyle güzel, arkadaş!

Kar yağdı lapa, lapa kapalı pencereler
Buhar sardı camları kaynıyor tencereler

Ne gelen var ne giden sinem yanıyor sinem
Bu kadar lahanayı niye pişirdi ninem

Pazarın ortasında ne bir göl var ne nehir
Aklınızdan geçmesin var mı ki böyle şehir

Bataklık arasan çok, ama bulunmaz sazı
Böyle nice muhitte gördüm yüzlerce kazı