Mikdat Bal Şiirleri - Şair Mikdat Bal

Felek denen uyduruk!

Bahtım kara, bir kerecik yüzüme!
Gül ne olur, felek denen uyduruk!
İtirazım yoktur alın yazıma!
Bil ne olur, felek denen uyduruk!

Antolojide öyle, bir kıtlık olmuştu ki
Nerdeyse bir ineği, şair sanacak olduk
Bir fıkra öne sürmüş, nereden bulmuştu ki
Sürtüğün dediğine, sanki kanacak olduk

Ağlanacak duruma, kara mizah ediyor

Memleket mahvolmuş ahlaken çökmüş
Eskiden böyleydi demem ki yokmuş
Onların insafı bunlardan çokmuş
Şimdi ki hırsızlar candan ediyor

Hırsızlık dağlarda al da kaç vardı

Yalancı duygular sahte edalar
Çok gayret ediyor vay sahtekar vay
Ocak batırıyor böyle hatalar
Hep hayret ediyor vay sahtekar vay

Öyle sapıklar var takılır cama

Zahmet ettin bilmez gibi özünü
Ümit olsa söylerdim ki sor gitsin
Sağır sultan duymaz senin sözünü
Cevap bende, başka sorma sür gitsin

Sen susma ozanım yazına kuvvet

Yerimizde saydık geriye döndük
Bir yere gitmiyor, gitmiyoruz biz
Eski heyecanı tarihe gömdük
Artık feryat figan etmiyoruz biz

Ortaya atıldı düş olsun diye

Para etmez ürününüz
Siz seçtiniz sürününüz
Bunlar kendi sorununuz
Görün artık uyanınız!
Yok mu beni duyanınız?

Aşkın efkarıyla yollarda kaldım
Gelipte hatırım soran olmadı
Seven sevmeyene haberler saldım
Kanayan yaramı saran olmadı

Harabeye döndü cevri cemalim

Yıllardır ördüğüm ömür duvarı
Üst üste yığıldı yaş geldi geçti
Güzel yaşamadım yazı baharı
Güzünde uyandım kış geldi geçti

Kalmadı mecalim yaşarken kışı

Memleket baştan başa, istilâ olmaktadır
Yabancı ne var ise, yurduma dolmaktadır
Din, ahlak, namus kültür, her şey kaybolmaktadır
Uyan, uyan, kalk uyan, gaflet sona ermeli
Yetmedi mi yattığın, gaflete son vermeli