Mikdat Bal Şiirleri - Şair Mikdat Bal

Yıllar gelir peşpeşe
Kimsede yok endişe
Hele bakın şu işe
Yeni yıl kutlanıyor

Kutlayın ama neyi?

Yazışmak ne güzel şey tanışmaya vesile
Nice dostlarım oldu, dünya yanımda benim
Herkesle yazışırım hep aynı heves ile
Mutluyum dostlarımla her bir anımda benim

Umutla heyecanla internete girince

Yazıyorum her gün bir kaç şiiri
Kalem benim, kağıt benim, söz benim
Bir haberdir, bir resimdir her biri
Dilim söyler, gönlüm çizer, poz benim

Bazen acı, bazen tatlı, bazen boş

Yükseklere bakıp ahlanıyorsun
Emellerin çoktur yoruldun gönül
Hayallere dalıp şahlanıyorsun
Yedi kat göklerden sürüldün gönül

Kapalı kapıyı açamazsın ki

Baş eğmedim bu güne dek bir kula
Zaman beni eğdi büktü, bitirdi
Yıprandım satsalar gitmem bir pula
Bu mağrur kul kıymetini yitirdi

Dağlar yıkılırdı, çektiklerimden

Hedef belli görev belli, yürü yavrum yürü gülüm
Bayrağın al, bayrağın Al, bitsin cefa bitsin zulüm
Şehadet’e koşar gibi yıldırmasın seni ölüm
aş bendini, aş bendini, aş bendini, aş
aş kendini, aş kendini, aş kendini, aş

Biraz daha dayan şafak söküyor
Uğursuz gecenin bitmesi yakın!
Bak sana müezzin ezan okuyor
Horoz kanat çırpmış, ötmesi yakın!

Allah’ın Nur’u hep hüküm sürecek

Dil uzanır!

Dil uzanır, her haslete, her yönden
Aşikâre, haset vardır, biline
Karar verdim taşlamayı bu günden
Hem sahte hem, has it vardır biline

Sözün bittiği yerde insana bir hal olur
Yine de sözcükleri dizer erbab-ı kelȃ m
Ne kadar edip olsa bazen insan lal olur
Şaşkınlık deryasında yüzer erbab-ı kelȃ m

Fuzuli konuşmanın bedeli çok ağırdır

Felek denen uyduruk!

Bahtım kara, bir kerecik yüzüme!
Gül ne olur, felek denen uyduruk!
İtirazım yoktur alın yazıma!
Bil ne olur, felek denen uyduruk!