Mikdat Bal Şiirleri - Şair Mikdat Bal

Kocaman bir uzay mekiği gibi
Tavan dönüyordu, marstan inercesine
Gözlerim fıltır fıltır
Yüreğim tir tir
telefon
Zırr zırr zırrr –

Ey............... emelim,.......... arzum,.......... hülyam
Emelim,...... hem.................benim............rüyam
Arzum,....... benim,.............gerçek............dünyam
Hülyam,..... rüyam,.............dünyam..........benim

Sen............ kalbimi.......neden..........çaldın

Çağrı yapmış bir dişi
Toplanmış bir kaç kişi
Hiç biri bilmez işi
Etik dersi verirler

Kaykan tekerlekleri

Gönül sarayımı gezip dolaşsan
Tacım sen olduğun görebilirdin
Bana varan yoldan sezip ulaşsan
Acım sen olduğun görebilirdin

Yerine gelesi, en büyük ahtsin

Hayat ölüm iç içe
Sandığından da öte
Onu gündüz hem gece
Andığından da öte

Yazarım ki sakının,

Hayat denen bu caddenin tarfiği
Akar gider, öldürüyor bizleri
İniş yokuş insanların grafiği
Yıkar gider öldürüyor bizleri

Tehlike var bela gizli her yerde

Hayat hayal değildir ki, gerçeğin ta kendisi
Köylü olur çalışırsa, bu halkın efendisi

Meşakkatle dolu hayat, buna alışmalısın
Mutlu olmak istiyorsan, ona çalışmalısın

Sağır dilsiz körler, ilacınız yok
Dinsizin hakkından imansız gelir
Duygulardan yoksun bir acınız yok
Dinsizin hakkından imansız gelir

Hani nerde vicdan muhakemesi

Müslüman’a yakışmaz bu tavırlar
Ettiğini etmez bile gâvurlar
Zararlıdır böyle kıvır zıvırlar
Ağzın açar zehir saçar bu ahmak!

Ona buna müşrik diyor bu kaval

Antolojide öyle, bir kıtlık olmuştu ki
Nerdeyse bir ineği, şair sanacak olduk
Bir fıkra öne sürmüş, nereden bulmuştu ki
Sürtüğün dediğine, sanki kanacak olduk

Ağlanacak duruma, kara mizah ediyor