Mikdat Bal Şiirleri - Şair Mikdat Bal

Başımızdan eksik olmuyor bela
Nuh tufanı kopsa uyuruz hâlâ
Kalkar yorum yapar bir kaç ukâlâ
Ne günlere kaldık, ne hale geldik!

Herkes alim oldu, kafadan atar

Ağır yara aldı hasta yüreğim
Atacaktım atamadım ne çare!
Bu dünya da benim var mı gereğim

Ne ararsan onda vardır hayır, şer
Panorama adam desem yeri var
Hoş görünür ama kasılıp şişer
Bu da benim hatam desem yeri var

Cama benzer elmas gibi görülür

Zaman mekan bizi fena yoğurdu
Halimiz perişan gurbet ellerde
Uysal kara koyun keçi doğurdu
Dölümüz perişan gurbet ellerde

Yandı canım bir hayırsız yüzünden
Çöle düştüm mecnun oldum hüzünden
Çıkamadım vahasından düzünden
Gözyaşımı yüreğimde gizledim
Yana yana başka bir yol izledim

Yediden yetmişe, Türkiyem benim
Müslümanım diyor, bu yeter bize
Az da olsa cemaata gidenim
Her Cuma gidiyor bu yeter bize

İçten dıştan uğraşıldı milletle

Ashabı kiramın büyüklerinden
Büyük kahramandı Muaz Bin Cebel
Helalı, haramı en iyi bilen
Vera’da sultandı Muaz Bin Cebel

On sekiz yaşında Müslüman olmuş

Örnek bir insandı cana yakındı
Babamın babası rahmetli dedem
Huyu yumuşaktı, ne çok sakindi
Saraydı obası rahmetli dedem

Dokuz oğlu vardı dört tane kızı

Okumuş olduğum bir şiire taşlamadır, muhattabı kendini bilir


Ne bicim şiir yazdın yok mu gizli kapaklın
Nerenden ilham aldın, nerede senin aklın?
Her şeyi paylaşmışsın, bir şey kalmadı saklın

Zalimlerin suçlarını
Zor olsada yazacağım
Yurdumun muhtaçlarını
Hor olsa da yazacağım

Bu fakirler ne ederler