Mikdat Bal Şiirleri - Şair Mikdat Bal

Başımızdan eksik olmuyor bela
Nuh tufanı kopsa uyuruz hâlâ
Kalkar yorum yapar bir kaç ukâlâ
Ne günlere kaldık, ne hale geldik!

Herkes alim oldu, kafadan atar

Ağır yara aldı hasta yüreğim
Atacaktım atamadım ne çare!
Bu dünya da benim var mı gereğim

İçi dışı başka olduk ne çare
Maskelerden bıktık yüze hasretiz
Ar değil sarardık solduk ne çare
İnsanlıktan çıktık öze hasretiz

Hani biz tarihte oyun bozandık

Maniler aşa aşa
Gelirim koşa koşa
Dostlarımla baş başa
Yoktur hilafım benim

Bir gün aşar gelirim

Örnek bir insandı cana yakındı
Babamın babası rahmetli dedem
Huyu yumuşaktı, ne çok sakindi
Saraydı obası rahmetli dedem

Dokuz oğlu vardı dört tane kızı

Yandı canım bir hayırsız yüzünden
Çöle düştüm mecnun oldum hüzünden
Çıkamadım vahasından düzünden
Gözyaşımı yüreğimde gizledim
Yana yana başka bir yol izledim

Yediden yetmişe, Türkiyem benim
Müslümanım diyor, bu yeter bize
Az da olsa cemaata gidenim
Her Cuma gidiyor bu yeter bize

İçten dıştan uğraşıldı milletle

Ashabı kiramın büyüklerinden
Büyük kahramandı Muaz Bin Cebel
Helalı, haramı en iyi bilen
Vera’da sultandı Muaz Bin Cebel

On sekiz yaşında Müslüman olmuş

Okumuş olduğum bir şiire taşlamadır, muhattabı kendini bilir


Ne bicim şiir yazdın yok mu gizli kapaklın
Nerenden ilham aldın, nerede senin aklın?
Her şeyi paylaşmışsın, bir şey kalmadı saklın

Zalimlerin suçlarını
Zor olsada yazacağım
Yurdumun muhtaçlarını
Hor olsa da yazacağım

Bu fakirler ne ederler