Mikdat Bal Şiirleri - Şair Mikdat Bal

Dinimizde ilk emir “OKU” diye bilinir
İnsanlık payesine okumakla gelinir
Cahil kalan toplumlar, yeryüzünden silinir
Cehalet tehlikedir, ilim ile dolmalı
Öğrenmek istiyorsak, kaynağından almalı

Ne rahattım kaldı ne de huzurum
Uyku mu kaldı ki taş kaldığım yer
Seni beni yok etmeden bu durum
Hazan değil artık kış olduğum yer

Üşümek ne demek donuyorum ben

Dövüştüm namertle kıran kırana
Pes etmiyor pes etmiyor ne çare
Mazlumun başına vuran vurana
Hissetmiyor hissetmiyor ne çare

Zalimler boş durmaz her gün azarlar

Ne Laz ne Kürt, ne Çerkezim
Ne sağ, ne sol ne merkezim
Herkes benim ben herkesim
Eller desin sen bir Türksün

Meşhur olmak istiyorsan
Az yalaka olman gerek
Ben yalakayım diyorsan
Bir de dayı bulman gerek

Evet dayı buldun yetmez!

Hocamız

Bir bayramdı tanışmamız sizinle
Bayram oldu sair günler hocamız
Bu gün veda diyeceğiz hüzünle
Tek hatıra kalan dünler hocamız

Hazreti Süleymanın peygamberlik devrinde
İki kadın davacı gelir günün birinde

Biri der çocuk benim diğeri der yok,benim
Huzurunda Süleyman Aleyhi Vesellemin

Belki de ömür boyu bu anı beklemiştin
Oraya gidenlere kalbini eklemiştin
Bu ülvi ibadetin derdini saklamıştın

Allah’ı ana ana ırmak gibi coş hacım
Aşk ile yana yana Yaratana koş hacım

Bu son olaylara kızıyor millet
Durumdan rahatsız beziyor millet
Kelle koltuğunda geziyor millet
Güvenlik kalmadı, huzur kalmadı

Yangına benzini döken dökene

Başımızdan eksik olmuyor bela
Nuh tufanı kopsa uyuruz hâlâ
Kalkar yorum yapar bir kaç ukâlâ
Ne günlere kaldık, ne hale geldik!

Herkes alim oldu, kafadan atar