Melih Coşkun Şiirleri - Şair Melih Coşkun

Sevgimi sevgisizlikle çarptım
Koskoca bir sonsuzluk oldu yalnızlığım

Biz hep başkalarının yerine de sevdik
Bu sevgisizlikten kırılan dünyada
Onun içindi

Yaşadım,
Gördüm
Ve biliyorum diyebilmek
İnsan yapmaya yeter mi seni?
Söyle kaç insan sevdi seni,
Kaç kişi düştü ardına dara düştüğünde

Sen ki insansın
Yaratılmanın en uç noktası
En muhteşem
Ve en korkunç yanısın

Sen ki insansın

Bana “çünkü”süz sevmeyi öğrettiğin için
Seviyorum en çok seni…

2007

Sararmış bir eylül akşamı
Çıplak adımlarla bastım
Hüzün mevsiminin sararan yapraklarına
Yeni doğmuş bir kız çocuğunun
İlk çığlığından almışçasına adını
Bir sonbahar hüznü taşıyordu göğsünde

Seninle başlayacak sabahların
Muştusunu veriyor penceremde kuşlar
Sakat doğmuş çocuklarının
Rüyalarında çılgınca koştuğu yalan gecelerin sonrasında.
Ben ki,
Dört yanı duvarlarla çevrilmiş bir avluda açan çiçek gibi

Uçurumdur dediler sevmek
Kırıklarımı sevdim düştüğüm yerde

Seni anlatan bir şiirdim
Yasaklandım
Sorgucular gezindi yaralarımda

Tepeden tırnağa şiir oldu her yanım
Başımdan aşağı akan sudaki ılıklık
Rutubetli gecelerin buğusu

Her dem ağlamaklı oluyorum
Sessiz gecelerin hilali kaçarken ölü yıldızından

Teslimiyet en kanlı düşmandır bilincimizde
Ve günden güne azalan inanç
Yavaşlayan nabız
Ve boş bakan gözleriniz
Giderek soğutur damarlarında akan kanı.

Ne zaman parçalanıp ufalansa kalbim
Yüzüne tükürmek geliyor içimden
Tüm insanların
Silmek geliyor içimden tüm sevdiklerimin
Adreslerini,