Melih Coşkun Şiirleri - Şair Melih Coşkun

Sevgimi sevgisizlikle çarptım
Koskoca bir sonsuzluk oldu yalnızlığım

Biz hep başkalarının yerine de sevdik
Bu sevgisizlikten kırılan dünyada
Onun içindi

Yaşadım,
Gördüm
Ve biliyorum diyebilmek
İnsan yapmaya yeter mi seni?
Söyle kaç insan sevdi seni,
Kaç kişi düştü ardına dara düştüğünde

Gitme dediğin herkes
Ardına bile bakmadan gitmişse senden...
En çok sevdiklerinse
Yaranda en çok gezinenler
Bir hüzün kuşu tutsak edilmişse göğüs kafesinde

I.

Yok tanımı acının
Hiçbir dilde,
Farklı yaşanır her ölüm
Her hayatta

Yurdum benim;
Gülümseyişimin ortasındaki gözyaşım

Uğruna çiçeklerini döktüğün yazın umrunda olmasa da
Güzel şey yine de
Tek başına bahar olmaya çalışmak…

Elleri, yüzü kir pas içinde
Ama yüreği beyaza bulanmış bir adam
Sevgisini kuşanıp
Dünyanın en güzel dizeleriyle dayanırsa kapına
Gülümsemeni eksik etme gözlerinden.

Gözlerinin ışığı çekildiğinden beri gecelerimden
Karanlıkta yüreğim...

Yasak bir gül büyüttüm avuçlarımda
Rengi kan kırmızısı
Yalnız beni kanatır dikeni
Senin için
Kendim için
Halkım için yasak bir gül büyüttüm

Gece yarısı
Parıldayan çelik
Gecenin beyazını bir bıçak gibi kesiyor

Gece
Beyaz ve kızıl

En yaralı yüzyılımda rastladım sana
Kıpkırmızı ve ağlamaklı
Bir akşamüzeri,
Yorgundum
Ve titriyordu ellerim
Umutsuz değildim ama