Melih Coşkun Şiirleri - Şair Melih Coşkun

Sararmış bir eylül akşamı
Çıplak adımlarla bastım
Hüzün mevsiminin sararan yapraklarına
Yeni doğmuş bir kız çocuğunun
İlk çığlığından almışçasına adını
Bir sonbahar hüznü taşıyordu göğsünde

Seninle başlayacak sabahların
Muştusunu veriyor penceremde kuşlar
Sakat doğmuş çocuklarının
Rüyalarında çılgınca koştuğu yalan gecelerin sonrasında.
Ben ki,
Dört yanı duvarlarla çevrilmiş bir avluda açan çiçek gibi

Sevgimi sevgisizlikle çarptım
Koskoca bir sonsuzluk oldu yalnızlığım

Biz hep başkalarının yerine de sevdik
Bu sevgisizlikten kırılan dünyada
Onun içindi

Sen ki insansın
Yaratılmanın en uç noktası
En muhteşem
Ve en korkunç yanısın

Sen ki insansın

Yurdum benim;
Gülümseyişimin ortasındaki gözyaşım

Uğruna çiçeklerini döktüğün yazın umrunda olmasa da
Güzel şey yine de
Tek başına bahar olmaya çalışmak…

Elleri, yüzü kir pas içinde
Ama yüreği beyaza bulanmış bir adam
Sevgisini kuşanıp
Dünyanın en güzel dizeleriyle dayanırsa kapına
Gülümsemeni eksik etme gözlerinden.

Gözlerinin ışığı çekildiğinden beri gecelerimden
Karanlıkta yüreğim...

Gitme dediğin herkes
Ardına bile bakmadan gitmişse senden...
En çok sevdiklerinse
Yaranda en çok gezinenler
Bir hüzün kuşu tutsak edilmişse göğüs kafesinde

I.

Yok tanımı acının
Hiçbir dilde,
Farklı yaşanır her ölüm
Her hayatta

Gelin beyler
İhale var İhale! ! !

Kan değişecek
Kan...
Şişe şişe