Mehmet Osmanoğlu Şiirleri - Şair Mehmet ...

İsli gaz lambasının yağlı katran kokusu
ve titrek ışığında bir çocuğun uykusu

silindir sobaların kızaran yanakları
mevsimin ürpertici uğuldayan rüzgârı

Ah bir gece volkan gibi yanmıştı ya bahtım
tüm renkleri bağrında tutan kanlı siyahtım

bir zemheri mevsim idi bahçemdeki yazlar
sahilleri sarmışken o ürkek yakamozlar

bir sükûnet toplarım rengi kaçmış akşamdan
bir sancı gözlerimden geçer sendeleyerek
bir buğulu serinlik koklarım gökyüzünden
bir tılsımlı kumaştan elbisemi giyerek

bir türkü ırgalanır mecalsiz dudağımda

Kar’a düştü kar’a düştü/ Kalbim kızıl kar’a düştü
Kar denizi cellat oldu/ Buz tutuştu nara düştü

Vurdu rüzgar soğuk azdı/ Keş Dağına mezar kazdı
Öyle kolay yıkılmazdı/ Koca yiğit dara düştü

Bir an ki öyle durgun, öyle nefessiz zaman
bakışları enginde sanki asılı kaldı
hudutsuz ufka doğru genişleyen asuman
hızla çarpan kalbine, daraldıkça daraldı

ürpertiyle dinledi acziyetin sesini

telaşlı rüzgârlardan alıyorum haberi
bitiyor ömrümüzün asude mevsimi yaz
damla damla yokluyor yağmur pencereleri
sararmış bahçelerin dudaklarında niyaz

sararmış bu bahçeler nokta nokta kanatır

keyfin yerine gelmez ne yesen ne içsen de
zinhar düzeltemezsin beş karışlık façayı
salımlı tablet gibi içine salmalısın
şöyle dilini burkan bir bardak demli çayı

gündelik keşmekeşle boğuşurken nefessiz

Ey sevgili, yar göğsümü, kalbimdeki yerine bak
Peşindeyim gölgen gibi üç beş adım gerine bak

Öyle hemen fark edilmez biraz dinle biraz bekle
İçimdeki volkanları görmek için derine bak

Bilinmez nasıl döngü, ne türlü bir demdir bu
Maziden istikbale, belki bir kademdir bu

Şu ihtiyar dünyanın alnına nakşedilen
Akışı yönlendiren, kaderdir, kalemdir bu

güç kalmadı ah kalbimi yordum seni andım
vuslat diye çıktım yola hicrâna bulandım

bir vakt-i seher handesi göz kırpsa da bazen
her gün başı feryâd ile kan içre uyandım