El Pençe İntizar Şiiri - Mehmet Osmanoğlu

güç kalmadı ah kalbimi yordum seni andım
vuslat diye çıktım yola hicrâna bulandım

bir vakt-i seher handesi göz kırpsa da bazen
her gün başı feryâd ile kan içre uyandım

kış ortası bir zemheri kaldım limanında
gövdemde köpürmüş gibi âteş ile yandım

geçtim ovalardan saçılan renk büyüsünden
tüm renkleri sildim yine renginle boyandım

baktım güle hem gülşene sen kokladı rûhum
susturmadı ah vâhımı hasretten usandım

yıldızları mehtâb ile saldım da göğümden
gölgen bile pür-nûr idi şems hâlesi sandım

korktum seni târiz ede nabzımdaki sayha
râşeyle susup öylece gamzende nihandım

düşsün diye iklîmime hep şavkı zülâlin
ıslak göğü içmiş gibi yağmurlara kandım

lâkin yine bir damlaya muhtâc olarak hep
çöllerdeki kumlar gibi hüsranla yıkandım

sustum ama feryâdımı tuttum yüreğimde
ahvâlimi serdetmeye eş dosttan utandım

nisyânıma söz geçmedi kaldım uzağında
ben böylece dergâhına girmem ki inandım

mecnun gibi ferhat gibi vîsâle yabancı
candan öte aşktan yana firkatle sınandım

hiç bitmedi billur gibi göğsümde ümîdim
bir gün geleceksin diye el pençe divandım