Bir Yiğit Düştü Şiiri - Mehmet Osmanoğlu

Kar’a düştü kar’a düştü/ Kalbim kızıl kar’a düştü
Kar denizi cellat oldu/ Buz tutuştu nara düştü

Vurdu rüzgar soğuk azdı/ Keş Dağına mezar kazdı
Öyle kolay yıkılmazdı/ Koca yiğit dara düştü

Bugün gök ve yer aynı renk/ Ecelde birleşti ahenk
Dostlarına değil bir tek/ Matemi ağyara düştü

Hainlerden yedi pusu/ Donduruldu son uykusu
Kanayan bir gül kokusu/ Dağlara, çağlara düştü

Koyaklarda mor sümbülüm/ Açmamıştı gonca gülüm
Ona bembeyaz bir ölüm/ Bizim bahta kara düştü

Hakk'a meftun Hakk'a aşık/ Gözleri Hak'tan kamaşık
Tebessümündeki ışık/ Bilinmez diyara düştü

Has bahçesine girenler/ Huzur bulurdu görenler
Arkasından Alperenler/ Bitimsiz efkara düştü

Zindanlarda geceledi/ Gündüzden gece eledi
Sonsuzluğu heceledi/ Gönlüne mavera düştü

Uzaklardaydı menzili/ Çağırıyordu sahibi
Hak yolunda Yunus gibi/ Yoktan öte vara düştü

Bir nehirdi Hakk'a akan/ Bir kez olsun bulanmayan
Çekilip kirli dünyadan/ Ebedi huzura düştü