Çâk çâk edip sinemi müjganınla vurma yar
hem yakıp hem külümü boşluğa savurma yar
mahrum ettin kendinden nice mevsimler geçti
gökte yıldızlar gibi uzağımda durma yar
Sen de yalnızsın ben de yalnızım
akıp giden zaman içinde
hep aynı saatte buluşuyoruz seninle
ve aynı hiçliği paylaşıyoruz
esmer bakışlarını dikip üstüme
kimseye açmadığım sırlarımın şâhidi oluyorsun
yine bir şafak söktü, gün yükseldi üstüme
geceleri sağaltan gamzenle uyanmadım
bir inkisarla daha boyun büktü düşlerim
visâlinin rengine bugün de boyanmadım
baygın soluklarıma can umdum nefesinden
kırık dökük bir ömür kıyısında gezdiğin
telaşlı iş yaşamak çarpa çarpa dertlere
en yakından uzağa etrafında gördüğün
bakınıp duruyorsun ölümlü suretlere
makaslıyor tenini içerinde bir sancı
yağmur diye hep inledi ah çöl gibi kalbim
bir damlası düşmez mi ki hiç yok mu nasîbim
yağmur seni çeksem damarımdan öte kanmam
her katrede mâhî gibi yüzsem de yıkanmam
Gün devrilip el ayak çekilince sokaktan
kor gibi yalnızlığın bağrına gömülürsün
yanıp sönen hayaller bir el eder uzaktan
kuşanıp yağmurunu bir boşluğa yürürsün
sessiz bir feryat düşer, sükûtun ortasına
Bu şaire henüz hiç kimse yorum yapmadı. İlk yorum yapan sen ol!