Mehmet Halil Şiirleri - Şair Mehmet Halil

Hıyar yiyorum diye
Beni hıyara benzetiyorlar
Bir an için üzülüyorum
Bal yerken, neden bala benzetmiyorlar?
Derin derin düşünüyorum!
Küçük insanlar, diğerlerini küçümser

Öldürme sanatıyla övünen millet
‘En büyük asker bizim asker’
Ne hallere düşürüyor cehalet
Yine; Osmanlı ile övünürler,
Devşirmeler ve paralı asker.
Hizmete göre kan gurubu da

Bir zamanlar ipek yoluydu, şimdi köpeklere yol oldu.
Kurtlara kuşlara yemlik ettiler Ortadoğu’yu…
İnsana en büyük ceza ölümsüzlük diyorlar
İnsanların kaderi de ortaktır ülkeleriyle
Ülkeleri de ölümlü kılmalı öyleyse
Derin düşünmek düşer liderlere…

Ağaçlar arasına kondurulmuş,
Ortada masa, etrafta oturaklar.
Zemin çimlerden halı olmuş,
İçi bomboş, hani nerde insanlar.

Etrafını, kabaklar yaseminler sarmış.

Omzu kalabalıklar, emekliliği yaklaştıkça,
Daha yoğun takılıyorlar siyasi mesajlara…
Eskiden firmalarda ‘’Bekçi Murtaza’’ olurlardı
Şimdi kesildi, kestiler ayaklarının altındaki dalları.
İşsizlik kara bir gece gibi sarmış tepeden tırnağa…

Ketene, kendire kota,
Pancara, tütüne kota,
Pamuğa, zeytine kota….
Sıra geldi insana.
Uyup Friedrich Nietzsche’nin aklına
‘’alt insan’’ çöpe atıyorlar

Hadi be kalemim! Yazsana!
Uzanmış beyaz kağıdın üstüne neyi bekliyorsun
Yoksa, senin de mi yok sevenin?

Olmaz tabi ya
Pembe tablolar çizmek varken

‘’Sözün bittiği yerde,
silahlar konuşur’’
o yüzden de
barış gelsin diye…
söz bitirilmez,
en çok da

Barışın gölgesi kendinden büyük
Büyük halkın sırtındaki yük
Daha da ağırlaştırıyor onu
Sırtında taşıdığı yıllar…
Nefes zorluyor burun ucunu
Bunu pazarlıyor şimdi krallar…

Kitaba göre; ‘’Kul hakkı haram’’dı
Yaşama göre, zenginleşmenin ilahı
Bu ilaca saldırdı uyanıklar,
Kitapsız oldu canı yananlar.

Kul hakkıyla kazanılıyormuş