Zaman geçti biraz üstünden,
unutacağımı sanmıştım.
Nefes alıp rahatlayacaktım,
kendimce…
Ama korkunçtur ki,
Ne kadar trajik gerçekten,
ne kadar korkunç…
Artık aklına gelmeyeceğim,
Uğraşacağın binlerce şey olacak.
Ben ise gömülmüşüm kalbime,
Unutmak mümkünmüdür
İşlenmiştir günlüme
O günlümün perisi
Mührü vurmuş kalbime
Zaman su gibi akar
Görsem de yüzüne bakamam,
Konuşamam,
Sesim içime düşer.
Heyecanıma yenilirim belki
Kalırım suskun,
Unutmak mı? Neyi
Ne konuşma,ne tanışma
Olmadı dünya kelamı
Ya neyin nesidir bu fırtına
Görmedek de duymasak da
Gözlerin aklıma düştü yine bu sabah,
Her bakışın kalbimi yakıyor derinden.
Adını nefesimde fısıldıyorum durmadan,
Unutmaktı tüm gayem, olmuyor..
Ağlamak geldi içimden
Ağlayamadım
ancak dayanılacak gibi değildi
Herkes bir şey söylüyordu
Gidecek,gidecekler
Ancak yarısından fazlası bende kalacak
Cenneti düşlüyorum bazen.
Haramım, günahkârım… Ulaşamam yanına.
Cennet deyince o geliyor aklıma.
Lâkin bu ağır yükle, bu paslı kalple
Düşünmem bile sanki ayrıca günah.
Anlatmak ne kadar zor gelse de
Bazı şeyleri
kime benzeteyim
Neye benzeteyim bilemiyorum.
Bizim diyarlarda yeşillik yoktur fazla
Dağlık ve yeşillik bir yer görürsem
Kalbimin ortasında bir sızı,
denizlerden daha engin bir duygu seli…
Bana ayan olmuş o eşsiz, o derin sevgi;
ah, ben yine düşünürüm
ve kalbimin en ücra köşesine saklarım
bulunmaz bir hazine gibi.
Bu şaire henüz hiç kimse yorum yapmadı. İlk yorum yapan sen ol!