Yanıyor derinden, gönül,
Rüzgarla savrulur küller.
Her seher andım adını,
Kendi içimde, sessizce...
Lafla söylemek kolay,
Hani kurbağa ineğe benzemek ister
bu kada büyük cüse ne
onun gibi bende büyük görünsem
sonra aklı başına gelınce
kendi kendine
ona benzemek istersemde
Anlamadığımız şekilde
Farklı gölgeler perdeledı
gözlerimizi
Sis ve dumanla kapandı önümüz
Yalnızım,yalnızlıktan öte
sinmşim yalnızlığımın issıs köşelerine
Koskoca şehirde yapayalnızım,
yalnızlığımda boğuluyorum.
Kimsenin ruhu duymaz acılarımı.
Bir ses yankılanır içimde,
Dışarıya yansımaz,
Kimse görmez haykırışlarımı.
Zaman geçti, unutulur sanılır her şey,
Oysa bir an bile silinmez izler.
Ne saniyeler teselli eder,
Ne de yıllar söndürebilir bu yangını.
Hayal kurmak için bile engel varken,
Mahşer gibi kalabalık,
Farklı envaiden yüzler
Herkes güler, ben susarım,
Yandım, yıkıldım kendimce
Nedir bu bu düçar olduğum
Rüzgâr esiyor kalabalığın arasında,
Esintisi vuruyor yüzüme doğru.
Artık gelmem hatırına,
Farklı rüzgârlar sürükler yönüne doğru.
Kimim ki ben?
Hatırallar eskisi gibi değil
Belirli,belirsiz bir duman yükseliyor
Göz gözü görmüyor.
Görüntü artık sisin altında
Görülmüyor.
Halu ahvalım perişan
Söylemeye ne hacet
Uğruna öldüğüm
Belki şimdi eğlencede
Döğünlerde oynamadadır
Nerde bilecek ben kimim
Sekiz Eylül gerçekten kara bir gün
Katledilen tüm yaşıtları gibi
O daha küçük bebek
okuyacaktı
Oyunlar oynayacaktı
Gezecektı arkadaşlariyle
Bu şaire henüz hiç kimse yorum yapmadı. İlk yorum yapan sen ol!