Mahsun Doğan Şiirleri - Şair Mahsun Doğan

Cayır cayır yanan denizlerde
Mücella bir yakamozdu gözlerin
Ayrılığın ritmini çığıran kemanın
Telleri kadar inceydi kirpiklerin
Mazlumun lehine hükmeden
Asil bir yargıçtı sanki Bakışların

Sensizliğe susadım yine bu akşam
Kendimi küllük başında buldum.
Uçmayı sen öğretmiştin bana
Kanatlarımın kırıldığını unuttum.
Sen bir güneş gibi doğduğunda
Ben bir gölge misali yok oldum.

Sensedim desem dağınık bir lisanla
Işığa hasret kör bir dilencinin dudağında
Lütfen diye başlayan bir duada
Ansızın kapanan bir el oluyorum

İstikbal kaygısıyla boğuşmadan
İnceden inceye hesaplar yokken
Ayaklarım yanlış yollarda değilken
Titrek bir mumun soğuk alevinde
Karıncalanarak sönmek isterim

Meleklerin gözyaşı döktüğü
Kutsal kitapların övdüğü
Ama insanlığın söndüğü
Mahzun ülke Filistin

Hakiki müslümanların evi

Her seven kavuşacaksa
Aşkın ne anlamı var
Bazen aşk
Kavuşamayınca aşktır.

Bazı adamlar vardır
İnancı eksilmiş , hayalleri eskimiş
Yüzü maziye karşı eşkimiş
Ve nice bedeller ödemiş zavallı adamlar.
Hayata dair hiçbir beklentisi kalmamış
Duyguları tükenmiş , duyuları körelmiş

Bir kelebeğin gözyaşında boğuluyorum
Farid'in kemanında için için uluyorum
Cennette Renksiz bir fotokopi oluyorum
Kendimi sana mecbur hissediyorum

Ayrılığa gebe bir bakışın hüznünde

Gökyüzünde yücelttiğimiz aşkı
Ne yazık ki Yer yüzünde kirlettik
Kalbimde kutsal bir gerçek vardı
Şer masasında yalanlara meze ettik.
Vefayı gurur için çiğnedik
Emeklerimizi kül tablasında ezdik

Ne diye bu denli güçtür yaşamak
Aldığımız soluklar kimin cebine batıyor
Yediğimiz ekmeğin tuzunu kim çalıyor
Bulutlar kim tarafından satın alındı ki
Körpe goncalar susuzluktan kuruyor