Mahmut Nazik Şiirleri - Şair Mahmut Nazik

NİNNİSİ KESİLMİŞ BEBEKLERİZ BİLEN YOOK

şehir dediğin Arasat Sokağı
terk etsen ölürsün kalmalar zulüm
çiçeğinde koku yook
şehir de şiir dediğin kanatlarında bukağı,

Nasıl zaman nasıl düzen
Eksilmez hiç baştan duman
Verdiğin al aldığın ver
Senin olsun al bu sevdan

Nasıl gidiş bu nasıl hal

NEDİR BU ACELEN TELAŞIN DUR GİTME BİR DAHA DÜŞÜN

Dur gitme
Bir daha düşün
Nedir bu acelen
Bu telaşın

Mürşidin dibinde çiçekler biter
Gölgesi meyvesi herkese yeter
Cahil olup bin yıl yaşamaktansa
Bilge olup bir gün yaşasan yeter

Garibin başına çile olmuşsun

SENİ SEVDİM DİYE
CANAN
Kara kıştım nisan oldum
Seni sevdim diye canan
Tövbe ettim insan oldum
Seni sevdim diye canan

Sende Soru Sende Cevap Ayrı Ayrı Yol Yaratmış

Şu feleğin işine bak
Nasıl da bir kul yaratmış
Dünyanın gidişine bak
Keçi gitmez yol yaratmış

gururun köksüz bir ağaç
yel esse yerle bir
kinin kibrin günahın
bir gözünde yuvalanmış kalbinin
bir yumak kıl kurdu cerahat içinde
içinde boğulan kim kalbindekinin

SENİ SORDUM

Seni sordum,
Bir gece vakti;
Çalıp da kapısını yıldızların.

abdestliymişsin
beş vakit namazlıymışsın
Mevlana dersin Yunus dersin
ama
De hele sen haktan hakikatten
Sen tarikattan ne anlarsın

SEL DERYAYA VARIP USLANIR AY CAN

Kim ne buldu kötülükten beladan
Unutulur hepsi sislenir ey can
Her güzellik gene aşktan sevdadan
Dört kitap sevgiyle seslenir ey can