Mahmut Nazik Şiirleri - Şair Mahmut Nazik

NİNNİSİ DAĞLARI DİZE GETİREN ANNEM

Gülüşü baharı getiren annem
cennet de cehennem de diz çöker önümde
eteklerinden öper çiçekler
hüznün yaprak dökümü

NİNNİSİ KESİLMİŞ BEBEKLERİZ BİLEN YOOK

şehir dediğin Arasat Sokağı
terk etsen ölürsün kalmalar zulüm
çiçeğinde koku yook
şehir de şiir dediğin kanatlarında bukağı,

değdiği gül solmuş
şeyhi bir şeytan
o kul aşkı neylesin

yârini el almış
gönüller viran

HER NE ZAMAN BİR TÜRKÜ DİNLESEM

Ne zaman bir türkü dinlesem
Ellerim yüreğimde
Yüreğim titrer bir bağlamanın tellerinde

Başımda döner bulutlar
Durma gel canım nerdesin
Çiçeklenirken umutlar
Durma gel hani nerdesin

Sevdanla taşıp dolmuşum

Neye nefes veren sevda
Sazıma ses veren sevda
Yarama es veren sevda
Yüreği kor eden sevda

Kışı bahar eden sevda

NEDİR BU ACELEN TELAŞIN DUR GİTME BİR DAHA DÜŞÜN

Dur gitme
Bir daha düşün
Nedir bu acelen
Bu telaşın

Mürşidin dibinde çiçekler biter
Gölgesi meyvesi herkese yeter
Cahil olup bin yıl yaşamaktansa
Bilge olup bir gün yaşasan yeter

Garibin başına çile olmuşsun

SENİ SORDUM

Seni sordum,
Bir gece vakti;
Çalıp da kapısını yıldızların.

SENİ SEVDİM DİYE
CANAN
Kara kıştım nisan oldum
Seni sevdim diye canan
Tövbe ettim insan oldum
Seni sevdim diye canan