İçimdeki leylak ağacına düşüyor
dudağında eriyen ilk kar.
Oysa dokunsam...
savrulacak dallardaki o serin beyazlık.
Dokunsam,
eflatundan bir sevişme lekesine dönüşecek zaman;
ve dağılacak parmaklarımın arasında
her şeyden daha kırılgan...
İşte bu yüzden
unutuyor konduğu yeri kuşlar,
bu yüzden sönüyor içimde gecenin kandilleri.
Ve buz tutarken gırtlağımda adının son harfi...
Anlıyorum,
bir daha gelmeyecek bahar
bu leylak ağacına...
Kayıt Tarihi : 10.10.2026 11:21:00
Şiiri Değerlendir
© Bu şiirin her türlü telif hakkı şairin kendisine ve / veya temsilcilerine aittir.


Bu şiire henüz hiç kimse yorum yapmadı. İlk yorum yapan sen ol!