21 Eylül Şiiri - Muhammet Davulcu 2

Henüz serenat icat edilmemişti.

Eylül’ün yirmi biri; yaprakların sararmaya bile vakit bulamadan toprağa düştüğü bir akşamdı.
Yalnızlık, ucuz çinko tencereleri vuruyordu varoşlarda, pazaryeri kalabalıklarını başına toplayarak.

Sokak lambaları gecenin karanlığına direnmek için birer birer yanmaya başlarken senin buğday sarışınlığın ilham verirdi tüm ışıklara.

O narin burjuva parmaklarında tuttuğun Tekel sigarasıyla yüzünde asil bir tereddüt... Gözlerin ufkun tam ortasında.

Balkondaydın.

Bense halktan bir öfke... Sırtımda hamallar atlası, etimi kavuran ateşten buketler taşıyordum kollarımda.

Balkonların nemli kireçle boyanmış duvarlarına bağırdım seni sevdiğimi!

Sahte hislerin, ithal şampanyaların ve plastikten mamul "Happy Birthday"lerin arasından fışkıran o saf hevesle yürüdüm sana.

Fakat inmedin o beton yükseklerden. Üstelik bakmadın, ilk damlanın serinliğini özleyen çatlamış kaldırıma.

Şarkılarımın ihtilal kokması mıydı seni böyle korkutan?

Yoksa aksanımı mı beğenmedin?

Şimdi payıma düşen; Viyana’ya doğru muhteşem bir yalnızlıktır, şeriatın kesmediği parmaklarımla...

Üstelik çoktan helalleştim cellatımla.