Muhammet Davulcu, 5 Mayıs 1997 tarihinde İstanbul’da doğdu. Aslen Kastamonuludur. İlk, orta ve yükseköğrenimini İstanbul’da tamamlayan yazar, eğitim hayatının ardından sekiz yıl boyunca kamu görevinde (memurluk) bulundu. İlerleyen süreçte farklı edebi ve kişisel arayışlar doğrultusunda kendi isteğiyle kamu görevinden ayrılarak tamamen edebi çalışmalarına odaklandı.
Alışılagelmiş kalıpların dışına çıkan Muhammet Davulcu, şiirlerinde kullandığı sürrealist imgeler, lirik anlatımlar ve felsefi sorgulamalarla okuyucuyu zihinsel bir serüvene dave ...
Henüz serenat icat edilmemişti.
Eylül’ün yirmi biri; yaprakların sararmaya bile vakit bulamadan toprağa düştüğü bir akşamdı.
Yalnızlık, ucuz çinko tencereleri vuruyordu varoşlarda, pazaryeri kalabalıklarını başına toplayarak.
Sokak lambaları gecenin karanlığına direnmek için birer birer yanmaya başlarken senin buğday sarışınlığın ilham verirdi tüm ışıklara.
Dizelerime kadar
çamura battığım bir gecenin sabahında
mürekkebimi baruta bulayıp
sokağa indim.
Sürüklüyorum
Sensiz bir akşamüstü, intihar renginde.
Afyon şerbeti gözlerin...
Dudaklarında barut tadı...
Toprak sıkışıyor göğsümün kafesinde,
Yürürken çiğnediğim cam kırıkları meşru artık.
Endülüs’ün külleri, Hollywood sirenleri, yitik imparatorluklar…
Borsa grafiklerinde satılan ruhlar.
Gecenin en zifiri yerinde,
Algoritmaların ve sahte tanrıların bittiği hizada;
Bir garson tepsiyi bıraktı
kırılan ışığa,
Masada unutulmuş
bir akşamüstü...
Bir dünya geçti
Yatakta bir elmanın
kırılan kokusuyla başlar gövden,
Saçların
Islak, Fransızca yazılmış gece ekspresi.
sen benim elimi tuttuğunda
iki kere iki beş ederdi;
bütün matematikçiler tefeciliğe başlar,
Kendi sesini taşıyamazmış insan, kuyu derinleştikçe...
Sustum; zindanıma köleler büyüttüm, kör düğümler...
Bunca akıl, bunca kurgu bir gecelik sancıma yetmeyince,
Ben ki, her akşamı
bir namlu soğukluğuyla alnımda karşıladım,
karanlık kayıtlarda, kahırlı kağıtlarda
kararttım bu gencecik ömrü.
Oysa senin yanında öfke,
Bu şaire henüz hiç kimse yorum yapmadı. İlk yorum yapan sen ol!