Kül Yarası Şiiri - Özge Özgen

içimde karanfiller büyüttüğüm zamanlardı.
dokunsam bir rüzgar kırılırdı avuçlarımda.
akşamın koynuna usulca bıraktığım yağmurlardan,
ince kadife yastıklar çıkartırdım küflü
sandıklardan

belki de küçülen onca kadın
öteki yüzünden mor halkalar toplarken
vaktinden önce günü dolmuş bir sevinçle
kol düğmelerini ilikleyen bir kaç erkekle sevişmiştir diye
solmuş gelincilikleri de öldürdüler

ben ki, yastığım lekelenince
şarap kızılından sarışın bir kadın çıkardıysam
bu ellerle
kalbimin ağzına
hardal renginde bir gökyüzü yerleştirmek de sana düşer sevgilim

eskidendi inandığımız o masallar
annemin saçlarımı ikiye ayırıp
tam ortasına denizi yerleştirdiği zamanlarda vardı
bir kelebeğin ağzından, yeşil bir baharla konuşurduk.

avuçlarımda kül yarası ..