Makas Şiiri - Özge Özgen

en iyi nişancılardan sonra
en çok inandıklarım vurdu beni
ne varsa içimden tanrı'ya ulaşmış
kimseye şiir borcum yok artık

bir makas kalbimin tam ortasında duruyor
aniden bastıran yağmura yakalanıyoruz
bir tek bana mı oluyor bu
ağlarken fotoğraflara daha
çok inanıyorum

uzun zamandır, uyursam geçecek gibi duran
kederli akşamlar birikiyor içimde
nereye yaslansam aynı ihanet
aynı neşter izi

şimdi şelale bu kadar soğuk akarken
hangi ünlemde sesini açayım yalnızlığın
hangi şiirden iki dize alıp da
büyüteyim seni
geriye doğru

içimde uçsuz bir deniz sevgili
dalgalar
sana vuruyor beni

senin siyaha olan bu özgürlüğün
eksik harfleri yerine koyma isteğindeki
o berrak inanç
durmadan
yanıltıyor beni

bir kabuktan çıkıp diğerine giren
bir salyangoz gibiyim
şimdilerde
suyu bile affedemiyorum.