Kırılgan bir papatya misali direniyorum;
Beni koparmaya çalışıyorlar toprağımdan.
Rüzgarlara inat dik duruyorum;
Gül peşinde koşanlar eziyorlar beni.
Nasıl kopar insan sevdiğinden?
Nasıl uzak kalır ki yârinden?
Tuzak kurup sarıyor dikenler;
Hüznün kokusunu soluyorum.
Aslında bilmiyorsun, ellerinde soluyorum.
Kayıt Tarihi : 10.09.2026 16:34:00
Şiiri Değerlendir
© Bu şiirin her türlü telif hakkı şairin kendisine ve / veya temsilcilerine aittir.
Bu şiire henüz hiç kimse yorum yapmadı. İlk yorum yapan sen ol!