Kendime Uzak Şiiri - Dumani Trbzn

​İçimde tarif edemediğim bir yorgunluk var.
Ne geçmişe dönebiliyorum,
Ne de geleceğe yürüyebiliyorum.
Sanki zaman bile üzerimden geçip gitmiş gibi...
Her şey yoluna girmiş gibi görünürken,
Ben hep bir şeyleri içimde kaybediyorum.
Nefes alıyorum, evet...
Ama aldığım her nefes,
Yarım kalmış bir ömrün içinden geçiyor sanki.
​Ne tutunacak bir dalım kaldı,
Ne de düşerken uzanacağım bir el.
Kendimden uzaklaştıkça
İçimde bana ait ne varsa birer birer siliniyor.
Yavaş yavaş tükeniyorum.
​Etrafımda hayat bütün hızıyla akıp gidiyor,
Günler birbirini kovalıyor, yüzler değişiyor.
Ben ise aynı yerde,
Çoktan geçmiş bir mevsimin altında
İçimden dökülenleri topluyorum.
​Araf'ta kalmış bir yolcu gibiyim;
Ne adımlarımı ileri atabiliyorum, ne de geriye dönebiliyorum.
Bir yanım hâlâ yaşamak istiyor,
Diğer yanım çoktan yorgun düşmüş.
İçimde söylenmemiş cümleler,
Dilimde tamamlanmamış vedalar taşıyorum.
​Kaç bahar geçti penceremin önünden,
Hangi rüzgâr alıp götürdü gençliğimi?
Takvime bakmıyorum artık,
Çünkü geçen yıllardan çok,
İçimden eksilenleri izliyorum.
​Kırgın değilim kimseye,
Dargın da değilim.
Sadece içimde bir yer var,
Ne kadar çağırsam da bana dönmüyor.
​Gözlerimde biriken, dökülmeyi unutmuş yaşlar gibiyim.
Kimseye anlatmadan,
Kimseye yük olmadan taşıdığım ne varsa
artık içime sığmıyor.
Bir zamanlar olduğum kişiye uzaktan bakıyorum.
Artık ne umut ediyorum,
Ne de tamamen vazgeçebiliyorum.
Sadece... var gibiyim.
Ama tam olarak yaşamıyorum...