Emanet Şiiri - Hatice Arikan Dumani

Zaman dedikleri o akıp giden nehir,
Hergün biraz daha eksiltiyor ömürden.
Şöyle bir bakıyorum da geride kalan yıllara;
Ne çok şeye "asla geçmez" demişiz,
Ne çok yükü ömür boyu sırtımızda kalacak sanmışız.
Şimdi bir gece vakti,
Dünya elini eteğini çekmişken şehirden,
Kendi kalbimi bir misafir gibi ağırlıyorum masamda.
Kime ne kadar kıymet verdiysek,
Kimin eksiğini kendi ömrümüzden tamamladıysak,
En çok da oradan eksilmişiz.
Yine de içimde bir ukde yok.
Herkes kendi kalbinin ekmeğini yer bu dünyada.
Gürültülü haklılıklardan,
Bitmeyen ispat telaşlarından,
Çoktan hevesimi aldım.
Şimdi bana sadece sessiz bir haklılık,
Bir de aynaya baktığımda
Yüzümü öne eğmeyecek bir vicdan kaldı.
Varsın birileri hep haklı çıksın,
şu hayat sahnesinde...
Yorulduğumuz yerleri saklamayı da öğrendik zamanla,
Gülüşü yüzümüze bir kalkan gibi takmayı da...
Aslında en çok,
"Güçlü görünmek" mecburiyetinden yoruluyormuş.
İşte bu yüzden,
Heybemde ne kaldıysa bırakıyorum buraya.
İçimin kimsenin bilmediği
o duru köşesine çekiliyorum.
Kimseye bir cevabım,
kimseyle bir yarışım yok artık.
Hayatı olduğu gibi kabul etmenin hafifliğiyle,
emanet aldığım bu ömrü,
sakince yaşamaktır niyetim.
Çünkü anladım...
Bu dünya kimseye kalacak kadar bizim değil.
Ne acılar sonsuza kadar misafir,
Ne de sevinçler ömür boyu ev sahibi.
Geldik...
Birbirimizin kalbine biraz iz bırakıp,
sonra usulca çekileceğiz sahneden.
Ve vakti geldiğinde,
ardında büyük sözler değil;
Başını musallaya koyduğunda
seni güzel hatırlayan birkaç yürek kalsın yeter.
Gerisi...
Sahibine geri verilecek bir emanetten ibaret....