Adına Mağlup Şiiri - Dumani Trbzn

​Fotoğrafına o kadar uzun baktım ki...​
Hayalinle göz göze geldik yine,
Zaman bir anlığına nefesini tuttu.
Ve sen seni düşünürken,
Kaç defa gülümsediğimi bilmiyorsun...
​
Sana çıkmayan yolları reddediyorum...
İçinde adın geçmeyen duaları,
Gözlerinin değmediği sabahları,
Sen kokmayan rüzgârı reddediyorum...
​
Sana Ait Olmayan Gözleri...
Aşkı...
Sevdayı...
Saçı...
Teni...
Sen...
Kokmayan...
Kumaşı...
Reddediyorum...

Seni taşımayan sokaklardan,
Gülüşünün uğramadığı meydanlardan,
Geçtiğin ama durmadığın o duraktan,
Hatta sensiz geçen zamanın kendisinden nefret ediyorum.
​
Ben seni beklemiyorum ki...
Sadece senin yokluğuna alışmayı reddediyorum.
Tövbelere sığınırken bile
Adını fısıldayan dudaklarıma hakim olamıyorum.
​
Kalbim...
Sınırlarını aşalı çok oldu.
"Ben başaramadım" diye fısıldıyorum.
Çünkü seni aklımla değil,
Ruhumun en karanlık yeriyle seviyorum.
​
Sonra bir sessizlik çöküyor geceye.
Bir fırtına kopacak biliyorum,
Bizi biraz daha kıracaklar,
Biraz daha eksiltecekler...
Avuçlarımızda kırık parçalar kalacak, seziyorum...
​
Bir nefes çekmeliyim içime,
Belki bir yudum su...
Sensizlik öyle bir yokluk ki;
Ciğerlerime dolan havadan bile,
Seni bana getirmediği için utanıyorum....

Seni Ölçüsüz...
Hudutsuz Seviyorum...
Ben...
Son...
Nefeste...
Göğsüne...
Düşüp...
Tükenmek...
İstiyorum...