Babama Şiiri - Hatice Arikan Dumani

​Babam...
​Sana bu satırları yazarken
içimde hâlâ o küçük kız var.
Hani senin elini tutan,
yanında yürürken dünyadan
hiç korkmayan o kız.
​İnsan kaç yaşına gelirse
gelsin içindeki o küçük kız
büyümüyor babam.
Bunu en çok da seni
kaybettikten sonra anladım.
​Çünkü bazı yokluklar var,
Yıllar geçse de yeri dolmuyor.
Aksine büyüdükçe daha çok
hissediyorsun.
​Hayat bana çok şey
unutturdu belki,
ama senin bana güven veren
sesini unutturamadı babam...
"Ben hep yanındayım kızım"
diyen o sesini...
​Biliyor musun baba,
Bazen kalabalıkların içinde
bile kendimi yetim gibi
hissediyorum.
​Çünkü bazı boşlukları dünyadaki hiçbir şey dolduramıyormuş.
Baban ölünce sadece bir insan gitmiyor hayatından.
Sırtını dayadığın dağ gidiyor,
kendini güvende hissettiğin gölge gidiyor,
dünyadaki en sessiz ama en güçlü sevgi gidiyor...
​Babam...
İçimde hâlâ seni kaybettiğim gün
dünyası sessizce yıkılmış o kız yaşıyor.
​Herkes diyor ki zamanla geçer alışırsın.
Ama kimse söylemiyor baba,
insan babasının yokluğuna nasıl alışır?
​Hayat devam ediyor evet.
Herkes yoluna gidiyor.
Ben de gülüyorum bazen, konuşuyorum, yaşıyorum ya da yaşamaya çalışıyorum.
Ama içimde bir yer var ki sanki zaman orada durmuş...
​Ben sensiz kaldım, o günün içinden hiç çıkamıyorum babam...